Weird Dutchies on Safari, the sequel!
Written by: Esmée on Tuesday, November 27, 2007 @ 11:30 | comments (2)
Hier zitten we dan… Laatste avond in het Warme, Zweterige, Plakkerige Hart van Afrika
… Pijnlijk… WE GAAN BIJNA NAAR HUIS! Dat is natuurlijk voor jullie fantastisch, afgezien van het feit dat jullie dan onze spectaculaire verhalen moeten ontberen, maar voor ons zuigt het natuurlijk aan alle kanten. Anyway, ons verhaal ging natuurlijk wel verder na Cape Maclear (point
)!
Vrijdagochtend hebben we nog even een pannenkoeken met mango’s ontbijt opgeschrokt op het strand, wederom voor de neus van allemaal hongerige dorpskindjes.. We hebben de laatste pannenkoeken wel aan hen gegeven hoor, zo… geweten gesust.
Toen was de verschrikking daar: onze vrolijke vrienden uit Engeland hadden allemaal football shirts laten verschepen om uit te delen en nu nog 50 stuks over, die ze kwijt moesten. En wat is nou een betere manier, dan die uit te delen op het strand waar maar liefst 250 kinderen aanwezig zijn? Gelukkig mochten wij meehelpen uitdelen en konden ook wij genieten van de teleurstelling op de kindergezichtjes en het terreur onderling. Ze sloegen elkander daadwerkelijk het hoofd in, dus dit was geen pretje. Engeland; volgende keer anders doen!
Ze maakten het wel weer goed door ons mee te laten genieten van hun gehuurde auto. Dat we met zijn zevenen waren en eenieder een gigantische backpack (of twee, Alex?) met soms nog grote souvenirs (of twee, Alex?) bij zich had, mocht ons er niet van weerhouden. Malawiaanse stijl: vol is nooit vol. Dit hield wel in dat Alex (logisch) achterin opgevouwen zat tussen alle bagage en zelfs Lidewijs backpack continue van zich weg moest duwen, zodat we alleen af en toe een klein kreetje hoorden (Veer, komt dit je bekend voor?) als het wegdek zich weer eens typisch Afrikaans toonde.
Vijf uur later reden we de topstad Lilongwe in. Kutstad. Het is ruimer en minder Afrikaans dan Blantyre, bovendien zijn de mensen een stuk minder aardig. En de wooden market is al helemaal geen pretje om te bewandelen. Maar goed… Na uit eten te zijn geweest zijn we redelijk op tijd naar bed gegaan, want de volgende dag moesten we vertrekken naar Zambiaaaa…!!
We zaten gezellig met zijn zevenen (hebben we de groep al voorgesteld? Bij deze eerst Engeland: Laura, Rob, Alex, Matt (bro Alex) en Ed (zonder Eddie). Tot slot Nederland: Li en Es. Hallo!) in een landcruiser, ofzoiets, op weg naar South Luangwa National Park in Zambia. Dat was wel mazzel want zo hadden we geen last van breiend Amerika!
Intermezzo 1:
Er waren nog wat mensen, die gelukkig steeds met de safari’s in een andere jeep zaten, voornamelijk Amerikanen. Strontvervelend. Een soort ouwe graftak die doorging voor teacher van peace corps (zie jij oorlog in Malawi?) maar meer leek op een kolonist van honderd jaar terug. Ze wierp ons bovendien steeds afkeurende blikken toe wanneer wij iets ‘onverstandigs’ deden, of lepels aan neus, kin en oren hingen bij het diner. Dan had je nog Miss Samoosa: een leuke, spontane, Amerikaanse deerne die tijdens de lunch alle samoosa’s opat zodat sommige mensen er geen hadden. Daarbij: breien tijdens een safari is nooit cool!
Aangekomen bij Marula Lodge warden we verwelkomd door Flemmings (Zimba voor Lidewij), die ons op spannende en mysterieuze toon vertelde wat ons de komende dagen te wachten stond. Dit gebeurde allemaal op een paar stoelen aan de oever van de rivier, met uitzicht op bendes hippo’s, die af en toe hun bekende grommende en loeiende gelach lieten horen of met elkaar op de vuist gingen. Helaas hebben wij allebei moeten missen date en hippo in zijn poging de kade op te klimmen door zijn achterpoten zakte en op zijn billetjes zo weer de plomp in gleed. We werden wel gewaarschuwd dat er af en toe ‘s avonds wat wilde dieren over het terrein konden hobbelen. Maar ach, dat waren we wel gewend van Mvuu Camp in Liwonde NP.
Intermezzo 2:
Lidewij dacht eventjes te gaan douchen maar kwam van een kouwe kermis terug. Onderweg keek zij de dood in de ogen: ja ze kwam een grote bezoeker tegen! Nietsvermoedend liep zij over een paadje tussen twee hutten en gelukkig richtte zij zich zo’n 5 meter voor een olifant op. Anders was ze er wel tegenaan gelopen. Intussen was de rest gewaarschuwd en stond van een afstandje foto’s te nemen, terwijl Lidewij langzaam terug naar een hutje moest schuifelen en de olifant maar haar kant op bleef komen. Echte liefde. Maar wel eng! Nadat zij, toen de olifant het hutje waarin zij zich angstvallig schuilhield volledig had besnuffeld en onderzocht, weer naar buiten kon komen had ze gelukkig wel een stoer verhaal (een ware chase! (voor de mensen die denken dat je daar niet voor hoeft te bewegen)).
Op zondagochtend (uhh nacht, 5 uur opstaan?) hadden wij onze eerste safari. We hebben meteen superveel gezien: zebra’s, olifanten, giraffen, hippo’s, een kudde buffalo’s, stunning birds, krokodillen, pumba’s, antilopen in alle soorten en maten en tot slot heel veel aapjes, waarvan een groepje ons enthousiast met mango’s bekogelden terwijl wij een olifant benaderden. Deze was ook niet op onze komst gesteld en maakte dat met wat aggressief gehuppel en luid getrompetter even duidelijk.
Terug in het kamp bleken de weergoden ons slecht gezind te zijn. In een paar uurtjes rust begon het lelijk te betrekken en een uur voor onze avondsafari zou beginnen, kwam het met bakken uit de hemel. Helaas duurde het maar voort en werd onze rit afgeblazen. Gelukkig kregen we er dan bij de safari’s van de volgende dag wel een paar uurtjes bij.
De volgende ochtendsafari was een beetje vergelijkbaar met de eerste, alleen was het dit keer geen stijgerende olifant maar een enorme giraffe van dichtbij, die te bejaard was om er iets om te geven. Ook reden we een stukje precies naast een lopende olifant, dus dat up close en personal van de avond ervoor zette zich vrolijk voort. Mooi filmpje van, dus heb geduld!
De avond was gelukkig wat beter dan die ervoor, dus gingen we wel op pad. Iedereen wilde nog heel graag een leeuw of luipaard zien, dus dat was een beetje het doel van de avond. Maar een snuivende, stampvoetende immense buffalo op 6 meter afstand is ook leuk! In de rustpauze halverwege hadden we echter nog geen kat gezien (ondanks catscan Rob), ookal probeerden Li en Es het nog door 100m van de groep af achter een boom te gaan pissen, wachtend op een aanval. De guards foeterden ons erna uit, oeps! Gelukkig hadden we toen de zon echt gezakt was meer mazzel en troffen we na een goede tip van een andere jeep eindelijk een mannetjes leeuw die even een wandelingetje aan het maken was en zo de weg overstak voor onze bak (zonder op of om te kijken). Ook hebben we nog een indrukwekkende slang gezien: de black spitting (giftig!) mamba!
Al met al een vette safari met buiten dit ook nog veel net iets minder noemenswaardige maar wel zeer leuke dieren (zoals een enorme stoet mieren die de weg overstak). Daarom vertrokken wij dinsdag tevreden weer naar Lilongwe.
Intermezzo 3:
Bij de grens moet je om het land te verlaten en om er binnen te komen stempels enzo regelen. Dit is bij twee verschillende kantoortjes, dus na uitgestapt en gestempeld te zijn loop je de grens over. Echt leuk, vrolijk Zambia of Malawi in lopen! Op de terugweg bleken de Amerikanen asociaal en ongeduldig en eigengereid als altijd: ze meenden voor te dringen in de rij voor de stempels. Een Engelsman merkte dit subtiel tegenover onze groep op, maar Lidewij zei met goed effect recht in hun yankengezicht: “What the fuck is happening over here??”. En weg waren ze.
De volgende dag vlogen de Engelsen weer terug naar huis en vaderland, dus moesten we het vanaf toen zonder hun ‘banter’ en Rob zijn gevatte humor stellen. Helaas geen quote, want je moet zijn gezicht erbij zien. Pijnlijk afscheid. Gelukkig bleef hun tweede taxi (zoals alle auto’s) hangen op de drempel binnen het terrein van Mabuya Lodge, waardoor de tank lekte en we nog een kwartiertje extra van ze konden genieten.
Onze laatste twee dagen waren eigenlijk kut. We wilden gisteren naar Dedza gaan, maar waren gelukkig eensgezind in ons gevoel van futloosheid en kozen voor het zwembad bij een of ander luxe hotel. Vandaag hebben we alleen alle laatste boodschappen gedaan en geldzaken geregeld en nu zitten we dus voor jullie te typen…
We kappen ermee, we zweten, we willen douchen, we hebben honger (dat is ons visitekaartje), we willen eten, we hebben het gehad. Maar het was mooi. Het is mooi geweest.
Dag lieve mensen, tot in Nederland, take care en check jullie later, homies for life!
… Pijnlijk… WE GAAN BIJNA NAAR HUIS! Dat is natuurlijk voor jullie fantastisch, afgezien van het feit dat jullie dan onze spectaculaire verhalen moeten ontberen, maar voor ons zuigt het natuurlijk aan alle kanten. Anyway, ons verhaal ging natuurlijk wel verder na Cape Maclear (point)! Vrijdagochtend hebben we nog even een pannenkoeken met mango’s ontbijt opgeschrokt op het strand, wederom voor de neus van allemaal hongerige dorpskindjes.. We hebben de laatste pannenkoeken wel aan hen gegeven hoor, zo… geweten gesust.
Toen was de verschrikking daar: onze vrolijke vrienden uit Engeland hadden allemaal football shirts laten verschepen om uit te delen en nu nog 50 stuks over, die ze kwijt moesten. En wat is nou een betere manier, dan die uit te delen op het strand waar maar liefst 250 kinderen aanwezig zijn? Gelukkig mochten wij meehelpen uitdelen en konden ook wij genieten van de teleurstelling op de kindergezichtjes en het terreur onderling. Ze sloegen elkander daadwerkelijk het hoofd in, dus dit was geen pretje. Engeland; volgende keer anders doen!
Ze maakten het wel weer goed door ons mee te laten genieten van hun gehuurde auto. Dat we met zijn zevenen waren en eenieder een gigantische backpack (of twee, Alex?) met soms nog grote souvenirs (of twee, Alex?) bij zich had, mocht ons er niet van weerhouden. Malawiaanse stijl: vol is nooit vol. Dit hield wel in dat Alex (logisch) achterin opgevouwen zat tussen alle bagage en zelfs Lidewijs backpack continue van zich weg moest duwen, zodat we alleen af en toe een klein kreetje hoorden (Veer, komt dit je bekend voor?) als het wegdek zich weer eens typisch Afrikaans toonde.
Vijf uur later reden we de topstad Lilongwe
in. Kutstad. Het is ruimer en minder Afrikaans dan Blantyre, bovendien zijn de mensen een stuk minder aardig. En de wooden market is al helemaal geen pretje om te bewandelen. Maar goed… Na uit eten te zijn geweest zijn we redelijk op tijd naar bed gegaan, want de volgende dag moesten we vertrekken naar Zambiaaaa…!!We zaten gezellig met zijn zevenen (hebben we de groep al voorgesteld? Bij deze eerst Engeland: Laura, Rob, Alex, Matt (bro Alex) en Ed (zonder Eddie). Tot slot Nederland: Li en Es. Hallo!) in een landcruiser, ofzoiets, op weg naar South Luangwa National Park
in Zambia. Dat was wel mazzel want zo hadden we geen last van breiend Amerika! Intermezzo 1:
Er waren nog wat mensen, die gelukkig steeds met de safari’s in een andere jeep zaten, voornamelijk Amerikanen. Strontvervelend. Een soort ouwe graftak die doorging voor teacher van peace corps (zie jij oorlog in Malawi?) maar meer leek op een kolonist van honderd jaar terug. Ze wierp ons bovendien steeds afkeurende blikken toe wanneer wij iets ‘onverstandigs’ deden, of lepels aan neus, kin en oren hingen bij het diner. Dan had je nog Miss Samoosa: een leuke, spontane, Amerikaanse deerne die tijdens de lunch alle samoosa’s opat zodat sommige mensen er geen hadden. Daarbij: breien tijdens een safari is nooit cool!
Aangekomen bij Marula Lodge warden we verwelkomd door Flemmings (Zimba voor Lidewij), die ons op spannende en mysterieuze toon vertelde wat ons de komende dagen te wachten stond. Dit gebeurde allemaal op een paar stoelen aan de oever van de rivier, met uitzicht op bendes hippo’s, die af en toe hun bekende grommende en loeiende gelach lieten horen of met elkaar op de vuist gingen. Helaas hebben wij allebei moeten missen date en hippo in zijn poging de kade op te klimmen door zijn achterpoten zakte en op zijn billetjes zo weer de plomp in gleed. We werden wel gewaarschuwd dat er af en toe ‘s avonds wat wilde dieren over het terrein konden hobbelen. Maar ach, dat waren we wel gewend van Mvuu Camp in Liwonde NP.
Intermezzo 2:
Lidewij dacht eventjes te gaan douchen maar kwam van een kouwe kermis terug. Onderweg keek zij de dood in de ogen: ja ze kwam een grote bezoeker tegen! Nietsvermoedend liep zij over een paadje tussen twee hutten en gelukkig richtte zij zich zo’n 5 meter voor een olifant op. Anders was ze er wel tegenaan gelopen. Intussen was de rest gewaarschuwd en stond van een afstandje foto’s te nemen, terwijl Lidewij langzaam terug naar een hutje moest schuifelen en de olifant maar haar kant op bleef komen. Echte liefde. Maar wel eng! Nadat zij, toen de olifant het hutje waarin zij zich angstvallig schuilhield volledig had besnuffeld en onderzocht, weer naar buiten kon komen had ze gelukkig wel een stoer verhaal (een ware chase! (voor de mensen die denken dat je daar niet voor hoeft te bewegen)).
Op zondagochtend (uhh nacht, 5 uur opstaan?) hadden wij onze eerste safari. We hebben meteen superveel gezien: zebra’s, olifanten, giraffen, hippo’s, een kudde buffalo’s, stunning birds, krokodillen, pumba’s, antilopen in alle soorten en maten en tot slot heel veel aapjes, waarvan een groepje ons enthousiast met mango’s bekogelden terwijl wij een olifant benaderden. Deze was ook niet op onze komst gesteld en maakte dat met wat aggressief gehuppel en luid getrompetter even duidelijk.
Terug in het kamp bleken de weergoden ons slecht gezind te zijn. In een paar uurtjes rust begon het lelijk te betrekken en een uur voor onze avondsafari zou beginnen, kwam het met bakken uit de hemel. Helaas duurde het maar voort en werd onze rit afgeblazen. Gelukkig kregen we er dan bij de safari’s van de volgende dag wel een paar uurtjes bij.
De volgende ochtendsafari was een beetje vergelijkbaar met de eerste, alleen was het dit keer geen stijgerende olifant maar een enorme giraffe van dichtbij, die te bejaard was om er iets om te geven. Ook reden we een stukje precies naast een lopende olifant, dus dat up close en personal van de avond ervoor zette zich vrolijk voort. Mooi filmpje van, dus heb geduld!
De avond was gelukkig wat beter dan die ervoor, dus gingen we wel op pad. Iedereen wilde nog heel graag een leeuw of luipaard zien, dus dat was een beetje het doel van de avond. Maar een snuivende, stampvoetende immense buffalo op 6 meter afstand is ook leuk! In de rustpauze halverwege hadden we echter nog geen kat gezien (ondanks catscan Rob), ookal probeerden Li en Es het nog door 100m van de groep af achter een boom te gaan pissen, wachtend op een aanval. De guards foeterden ons erna uit, oeps! Gelukkig hadden we toen de zon echt gezakt was meer mazzel en troffen we na een goede tip van een andere jeep eindelijk een mannetjes leeuw die even een wandelingetje aan het maken was en zo de weg overstak voor onze bak (zonder op of om te kijken). Ook hebben we nog een indrukwekkende slang gezien: de black spitting (giftig!) mamba!
Al met al een vette safari met buiten dit ook nog veel net iets minder noemenswaardige maar wel zeer leuke dieren (zoals een enorme stoet mieren die de weg overstak). Daarom vertrokken wij dinsdag tevreden weer naar Lilongwe.
Intermezzo 3:
Bij de grens moet je om het land te verlaten en om er binnen te komen stempels enzo regelen. Dit is bij twee verschillende kantoortjes, dus na uitgestapt en gestempeld te zijn loop je de grens over. Echt leuk, vrolijk Zambia of Malawi in lopen! Op de terugweg bleken de Amerikanen asociaal en ongeduldig en eigengereid als altijd: ze meenden voor te dringen in de rij voor de stempels. Een Engelsman merkte dit subtiel tegenover onze groep op, maar Lidewij zei met goed effect recht in hun yankengezicht: “What the fuck is happening over here??”. En weg waren ze.
De volgende dag vlogen de Engelsen weer terug naar huis en vaderland, dus moesten we het vanaf toen zonder hun ‘banter’ en Rob zijn gevatte humor stellen. Helaas geen quote, want je moet zijn gezicht erbij zien. Pijnlijk afscheid. Gelukkig bleef hun tweede taxi (zoals alle auto’s) hangen op de drempel binnen het terrein van Mabuya Lodge, waardoor de tank lekte en we nog een kwartiertje extra van ze konden genieten.
Onze laatste twee dagen waren eigenlijk kut. We wilden gisteren naar Dedza gaan, maar waren gelukkig eensgezind in ons gevoel van futloosheid en kozen voor het zwembad bij een of ander luxe hotel. Vandaag hebben we alleen alle laatste boodschappen gedaan en geldzaken geregeld en nu zitten we dus voor jullie te typen…
We kappen ermee, we zweten, we willen douchen, we hebben honger (dat is ons visitekaartje), we willen eten, we hebben het gehad. Maar het was mooi. Het is mooi geweest.
Dag lieve mensen, tot in Nederland, take care en check jullie later, homies for life!
We hebben we boot gemist!
Written by: Lidewij on Thursday, November 15, 2007 @ 16:38 | comments (4)
Dag lieve kindertjes thuis! Wat een verademing weer wat van jullie meest geliefde Afrika-gangers te horen!
Op donderdag twee weken geleden zin we uit Kande Beach waren gevlucht vanwege alle irritante truckers (die allemaal een grote hond met rabies en schurft bij zich hadden). We kregen een lift van twee typische Fransen in hun omgebouwde oranje hippie van, waarin we de hele weg Franse chansons hebben zitten luisteren. Tres jolie! Eenmaal in Nkatha Bay aangekomen hebben we ons gesettled in Mayoka village: wat een paradijsje! Tegen een berg gebouwd en idyllisch! Allemaal hutjes en gebouwtjes die met kleine getrapte paadjes verbonden waren, lekker rimboe-achtig! En… Het beste eten sinds 2 maanden!!!! Helaas kregen we slechts de eerste keer genoeg mayo bij onze baguettes.. Op een verlaten stukje was een strandje in de rotsen uitgehouwen. Hier kon je de hangmat en wat ligbedden vinden EN heerlijk via de rotsen het meer in klauteren om te genieten van een goede benadering van het 'mooiste-vis-in-de-zee-kwartet' door het vizier van een gratis snorkelset. Eigenlijk hebben we geen ruk uitgevoerd, behalve zwemmen, eten, zonnen, eten, snorkelen, chillen, leuke foto's en filmpjes maken, eten, slapen, drinken, chillen en eten. Vandaar dat het zo moeilijk was daar weg te komen; het kostte ons 5 nachten.
Intermezzo 1:
Voedsel? Water? Kleding? Educatie? Gezonheidszorg? Daar heeft Afrika onze hulp niet voor nodig. Waarvoor ze liever hun handje ophouden: geld innen voor het bouwen van een nieuwe kerk (ja, een dienst in een school betoont ook niet echt eer aan onze lieve heer). Vandaar dat er een leuk kinderkoortje kwam zingen en dansen. Dreigementen met het afhakken van iemands hoofd werden vrolijk afgewisseld met teksten als ‘melody melody meLOdy’ en ‘I’m a ruddy cowgirl for jesus’ en lyrics over de ‘whory ghost’ (wat alles te maken heeft met hun onvermogen de L van de R te onderscheiden).
Vorige week dinsdag hebben we onze reis richting het noorden voortgezet. We hadden onze zinnen gezet op de Mushroom Farm near Livingstonia, dus zijn daarheen gelift met nog een Engelse jongen als een blok aan ons been: het was ineens een stuk moeilijker om te liften! Het grootste stuk vond plaats op een echte vrachtwagen volgeladen met stapels hout. Daar lagen wij comfortable van de wind te genieten, tot de regens begonnen en we uitgenodigd werden om in de cabine te komen. Achter de stoelen lag namelijk een schmudzig bedje gespreid, waar wij als drie kleine kleuterjes op een rijtje op konden zitten. Natuurlijk hebben we wederom iedereen vermaakt met ons engelengezang!
Eenmaal in Chitimba, het dorp onderaan de berg, hoopten we een lift omhoog te vinden. Helaas was verkeer van welk type dan ook absent en hebben we een tijd langs de weg gespendeerd. En wat is er nou leuker dan ter plekke mango’s te eten en de kleine kinderen die ze verkopen (ja hoor, de mango’s komen uit de bak op hun hoofd) te verblijden met ballonnen! Helaas waren enkele moeders voor hun eigen kroost aan het vissen ten nadele van de aanwezige blaagjes. Toen de tijd begon te dringen moesten we de hoop op een lift opgeven en hebben we toch 10 km te voet moeten afleggen: bergopwaarts en vaak via shortcuts (dat is praktisch bergbeklimmen). Gelukkig hadden we porters om onze enorme backpacks te dragen. De Engelsman was eigenwijs en wilde zijn mannelijkheid bewijzen, dus nam geen porter. Dit kwam hem koud op zijn dak vallen: halverwege moest hij aan de signalen van zijn lichaam toegeven en heeft een van onze porters zijn tas erbij genomen (en we gaan er vanuit dat hij zelfs een derde zou kunnen dragen, hoe sterk zijn die gasten!?).
Dankbaar stortten we ons op het diner in de Mushroom Farm.
Intermezzo 2: “Do you know the Mushroom Farm?” --> “The Mushroom Farm?” <-- “The Mushroom Farm! Do you know the Mushroom Farm? That is near Livingstonia!”
Ons hutje was op goede hoogte, bijna aan de afgrond en als je de gordijnen opende stond je op het balkon welke voor de zwartgalligen onder ons mooie zelfmoordopties zou hebben geboden. Fantastisch uitzicht dus! Daarbij was het weer een rimboe-nederzetting inclusief een hutje met composting toilet (een ware troon op een podium: schijt met uitzicht en voeg daarna as en bladeren toe).
De volgende dag gingen we naar de Manchewe Fall: een hoge, mooie wateval met erachter een grot waar mensen zich vroeger verstopten voor de slavenhandelaars. We hebben ons als echte durfallen langs een waterval naar beneden laten zakken, abseilen is zeker onze sterkste kant. Klinkt gevaarlijk, maar is lang niet zo gevaarlijk als de terugweg na een afdaling: je moest over smalle, gladde paadjes, gebukt onder de rotsen door, langs steile afgronden en door spelonken weer naar de uitvalsbasis terug zien te komen. Ai.
Na een goede nacht (wij prinsheerlijk in ons tweepersoonsbed en de Engelsman op onze matjes op de vloer: had ie maar moeten reserveren!) zijn we naar Livingstonia gelopen. Een vrij suf dorp nog iets hoger op de berg, maar wel een leuk museumpje over de missionarissen Livingstone en Dr. Laws en een ziekenhuis waar wij (medisch als we zijn) even een kijkje hebben genomen. Onze overweging twee patienten bloed te doneren aangezien onze bloedgroepen precies overeenkwamen zijn toch in het water gevallen, ondanks de positieve uitkomst van onze check van het steriele materiaal. We bedachten ons dat een collaps tijdens onze lange terugweg door de hitte in de hete, Afrikaanse zon niet gewenst was en hebben er vanaf gezien. Dat was maar goed ook, want we namen het verkeerde paadje terug naar ‘huis’ en als verdwaalde zonderlingen moesten we ons door de rimboe vechten. Gelukkig wezen de dorpbewoners ons elke keer opnieuw de weg. “Do you know the Mushroom Farm?” --> “The Mushroom Farm?” <-- “The Mushroom Farm!”.
Vrijdagochten begonnen we aan onze afdaling, terug naar het zuiden! Dit keer hadden we meer mazzel met een lift: binnen 5 minuten een auto die de berg afreed naar Chitimba en aldaar bij de police stop gelijk een overland truck die nog wat stoelen voor ons vrij had. De truckers waren op weg naar Kande Beach, dus konden ons vlak daarvoor in Chintheche afzetten, alwaar we een nacht verbleven als tussenstop naar Cape MacLear.
Intermezzo 3: We wilden graag Nyika Plateaux in het noorden zien, maar dat zou gesloten zijn. De sleutel was gebroken en er was geen smid in het land, die de sleutel maken kon. Helaas hoorden we later dat alleen de lodge gesloten was en dat we wel hadden konden kamperen. Maar het zou eruit zien als Frankrijk: been there, done that, dus helemaal niet erg!! (jaja…).
In Chintheche moesten we kamperen, aangezien wij te schraal zijn voor die dure kamers. Dit hebben we moeten bezuren: Nkhotakota all over again! Insecten om ‘U’ tegen te zeggen. Er zat al een enorme spin op de buitenkant van de tent, op onze slipjes de daar te drogen hingen (kind kan de was doen) en toen we net in de tent doken liep eenzelfde exemplaar voor ons langs. Eenmaal ‘binnen’ (zonder kloppen) dacht Es tijdens de tentinspectie nog een schaduw van een gruwelijk insect te zien: “Hiihu! Wat is dat? O.. het is een string…”. Li dacht wat groter en liet haar tropenkennis gelden: “Es, denk je niet dat het onverstandig is die koekjes in de tent te laten liggen vannacht?” “Oh ja, wat kwam daar ook alweer op af?” “…… Olifanten…”.
Next day: Cape MacLear omhelsde ons met duizend armen. We zouden een duikcursus doen, maar na onze eerste avond met wat biertjes en skinny dipping, bleek dat ‘s morgens niet zo’n goed idee meer. Daarbij zou het drie dagen from dawn till dusk duiken zijn, kan je nog iets geestdodenders bedenken? En 300 dollar gaat je ook niet in de koude kleren zitten… Al met al was het een goede beslissing de boel af te blazen. Voor de verandering hebben we onze tijd gedood met zwemmen en zonnen, ook mooi! Het dorpje 3 meter van het strand hebben we ook onveilig gemaakt. Maandag arriveerde onze Engelse vrienden vanuit Blantyre, het feest kon beginnen! Dinsdagochtend hebben we op het strand pannekoeken met mango gegeten, bereid door de local beach boys en op deze bodem zijn we heen en weer naar het eiland geroeid. Gisteren nog een boot gehuurd om naar een hippo-pool te gaan (inham van de lake) en wat snorkelen en rotsspringen rond Otter Point. Daarna hebben we smachtend op middernacht gewacht: Esmees verjaardag!!!!!! We waren de avond al vroeg begonnen vanwege een braai op het strand met kampvuur, kinderbandje met fantastische lyrics (don’t worry, be happy, hakuna matata, x8775) en zevenjarige dansers. We hadden dus een lange tijd te gaan tot 12 uur en toen het moment daar was, was met name het feestvarken compleet bezopen. Toch werd haar verjaardag ingeluid met spiritusshotjes, wat dus misschien niet zo verstandig was. We eindigden de avond wederom met een skinny dip session, wild en nat.
Zo komen we aan bij de dag van vandaag: brakke tak, brakke tak! (op de melodie van rakata). Maar wel lekker getrommeld (Es’ beste cadeau had ze uiteraard van Li gekregen: een mooie djembe) en gegeten.
Nu breien we er weer een eind aan, check jullie later, homies for life!
Op donderdag twee weken geleden zin we uit Kande Beach
waren gevlucht vanwege alle irritante truckers (die allemaal een grote hond met rabies en schurft bij zich hadden). We kregen een lift van twee typische Fransen in hun omgebouwde oranje hippie van, waarin we de hele weg Franse chansons hebben zitten luisteren. Tres jolie! Eenmaal in Nkatha Bay aangekomen hebben we ons gesettled in Mayoka village: wat een paradijsje! Tegen een berg gebouwd en idyllisch! Allemaal hutjes en gebouwtjes die met kleine getrapte paadjes verbonden waren, lekker rimboe-achtig! En… Het beste eten sinds 2 maanden!!!! Helaas kregen we slechts de eerste keer genoeg mayo bij onze baguettes.. Op een verlaten stukje was een strandje in de rotsen uitgehouwen. Hier kon je de hangmat en wat ligbedden vinden EN heerlijk via de rotsen het meer in klauteren om te genieten van een goede benadering van het 'mooiste-vis-in-de-zee-kwartet' door het vizier van een gratis snorkelset. Eigenlijk hebben we geen ruk uitgevoerd, behalve zwemmen, eten, zonnen, eten, snorkelen, chillen, leuke foto's en filmpjes maken, eten, slapen, drinken, chillen en eten. Vandaar dat het zo moeilijk was daar weg te komen; het kostte ons 5 nachten. Intermezzo 1:
Voedsel? Water? Kleding? Educatie? Gezonheidszorg? Daar heeft Afrika onze hulp niet voor nodig. Waarvoor ze liever hun handje ophouden: geld innen voor het bouwen van een nieuwe kerk (ja, een dienst in een school betoont ook niet echt eer aan onze lieve heer). Vandaar dat er een leuk kinderkoortje kwam zingen en dansen. Dreigementen met het afhakken van iemands hoofd werden vrolijk afgewisseld met teksten als ‘melody melody meLOdy’ en ‘I’m a ruddy cowgirl for jesus’ en lyrics over de ‘whory ghost’ (wat alles te maken heeft met hun onvermogen de L van de R te onderscheiden).
Vorige week dinsdag hebben we onze reis richting het noorden voortgezet. We hadden onze zinnen gezet op de Mushroom Farm near Livingstonia
, dus zijn daarheen gelift met nog een Engelse jongen als een blok aan ons been: het was ineens een stuk moeilijker om te liften! Het grootste stuk vond plaats op een echte vrachtwagen volgeladen met stapels hout. Daar lagen wij comfortable van de wind te genieten, tot de regens begonnen en we uitgenodigd werden om in de cabine te komen. Achter de stoelen lag namelijk een schmudzig bedje gespreid, waar wij als drie kleine kleuterjes op een rijtje op konden zitten. Natuurlijk hebben we wederom iedereen vermaakt met ons engelengezang!Eenmaal in Chitimba
, het dorp onderaan de berg, hoopten we een lift omhoog te vinden. Helaas was verkeer van welk type dan ook absent en hebben we een tijd langs de weg gespendeerd. En wat is er nou leuker dan ter plekke mango’s te eten en de kleine kinderen die ze verkopen (ja hoor, de mango’s komen uit de bak op hun hoofd) te verblijden met ballonnen! Helaas waren enkele moeders voor hun eigen kroost aan het vissen ten nadele van de aanwezige blaagjes. Toen de tijd begon te dringen moesten we de hoop op een lift opgeven en hebben we toch 10 km te voet moeten afleggen: bergopwaarts en vaak via shortcuts (dat is praktisch bergbeklimmen). Gelukkig hadden we porters om onze enorme backpacks te dragen. De Engelsman was eigenwijs en wilde zijn mannelijkheid bewijzen, dus nam geen porter. Dit kwam hem koud op zijn dak vallen: halverwege moest hij aan de signalen van zijn lichaam toegeven en heeft een van onze porters zijn tas erbij genomen (en we gaan er vanuit dat hij zelfs een derde zou kunnen dragen, hoe sterk zijn die gasten!?).Dankbaar stortten we ons op het diner in de Mushroom Farm.
Intermezzo 2: “Do you know the Mushroom Farm?” --> “The Mushroom Farm?” <-- “The Mushroom Farm! Do you know the Mushroom Farm? That is near Livingstonia!”
Ons hutje was op goede hoogte, bijna aan de afgrond en als je de gordijnen opende stond je op het balkon welke voor de zwartgalligen onder ons mooie zelfmoordopties zou hebben geboden. Fantastisch uitzicht dus! Daarbij was het weer een rimboe-nederzetting inclusief een hutje met composting toilet (een ware troon op een podium: schijt met uitzicht en voeg daarna as en bladeren toe).
De volgende dag gingen we naar de Manchewe Fall: een hoge, mooie wateval met erachter een grot waar mensen zich vroeger verstopten voor de slavenhandelaars. We hebben ons als echte durfallen langs een waterval naar beneden laten zakken, abseilen is zeker onze sterkste kant. Klinkt gevaarlijk, maar is lang niet zo gevaarlijk als de terugweg na een afdaling: je moest over smalle, gladde paadjes, gebukt onder de rotsen door, langs steile afgronden en door spelonken weer naar de uitvalsbasis terug zien te komen. Ai.
Na een goede nacht (wij prinsheerlijk in ons tweepersoonsbed en de Engelsman op onze matjes op de vloer: had ie maar moeten reserveren!) zijn we naar Livingstonia gelopen. Een vrij suf dorp nog iets hoger op de berg, maar wel een leuk museumpje over de missionarissen Livingstone en Dr. Laws en een ziekenhuis waar wij (medisch als we zijn) even een kijkje hebben genomen. Onze overweging twee patienten bloed te doneren aangezien onze bloedgroepen precies overeenkwamen zijn toch in het water gevallen, ondanks de positieve uitkomst van onze check van het steriele materiaal. We bedachten ons dat een collaps tijdens onze lange terugweg door de hitte in de hete, Afrikaanse zon niet gewenst was en hebben er vanaf gezien. Dat was maar goed ook, want we namen het verkeerde paadje terug naar ‘huis’ en als verdwaalde zonderlingen moesten we ons door de rimboe vechten. Gelukkig wezen de dorpbewoners ons elke keer opnieuw de weg. “Do you know the Mushroom Farm?” --> “The Mushroom Farm?” <-- “The Mushroom Farm!”.
Vrijdagochten begonnen we aan onze afdaling, terug naar het zuiden! Dit keer hadden we meer mazzel met een lift: binnen 5 minuten een auto die de berg afreed naar Chitimba en aldaar bij de police stop gelijk een overland truck die nog wat stoelen voor ons vrij had. De truckers waren op weg naar Kande Beach, dus konden ons vlak daarvoor in Chintheche afzetten, alwaar we een nacht verbleven als tussenstop naar Cape MacLear
. Intermezzo 3: We wilden graag Nyika Plateaux in het noorden zien, maar dat zou gesloten zijn. De sleutel was gebroken en er was geen smid in het land, die de sleutel maken kon. Helaas hoorden we later dat alleen de lodge gesloten was en dat we wel hadden konden kamperen. Maar het zou eruit zien als Frankrijk: been there, done that, dus helemaal niet erg!! (jaja…).
In Chintheche
moesten we kamperen, aangezien wij te schraal zijn voor die dure kamers. Dit hebben we moeten bezuren: Nkhotakota all over again! Insecten om ‘U’ tegen te zeggen. Er zat al een enorme spin op de buitenkant van de tent, op onze slipjes de daar te drogen hingen (kind kan de was doen) en toen we net in de tent doken liep eenzelfde exemplaar voor ons langs. Eenmaal ‘binnen’ (zonder kloppen) dacht Es tijdens de tentinspectie nog een schaduw van een gruwelijk insect te zien: “Hiihu! Wat is dat? O.. het is een string…”. Li dacht wat groter en liet haar tropenkennis gelden: “Es, denk je niet dat het onverstandig is die koekjes in de tent te laten liggen vannacht?” “Oh ja, wat kwam daar ook alweer op af?” “…… Olifanten…”. Next day: Cape MacLear
omhelsde ons met duizend armen. We zouden een duikcursus doen, maar na onze eerste avond met wat biertjes en skinny dipping, bleek dat ‘s morgens niet zo’n goed idee meer. Daarbij zou het drie dagen from dawn till dusk duiken zijn, kan je nog iets geestdodenders bedenken? En 300 dollar gaat je ook niet in de koude kleren zitten… Al met al was het een goede beslissing de boel af te blazen. Voor de verandering hebben we onze tijd gedood met zwemmen en zonnen, ook mooi! Het dorpje 3 meter van het strand hebben we ook onveilig gemaakt. Maandag arriveerde onze Engelse vrienden vanuit Blantyre, het feest kon beginnen! Dinsdagochtend hebben we op het strand pannekoeken met mango gegeten, bereid door de local beach boys en op deze bodem zijn we heen en weer naar het eiland geroeid. Gisteren nog een boot gehuurd om naar een hippo-pool te gaan (inham van de lake) en wat snorkelen en rotsspringen rond Otter Point. Daarna hebben we smachtend op middernacht gewacht: Esmees verjaardag!!!!!! We waren de avond al vroeg begonnen vanwege een braai op het strand met kampvuur, kinderbandje met fantastische lyrics (don’t worry, be happy, hakuna matata, x8775) en zevenjarige dansers. We hadden dus een lange tijd te gaan tot 12 uur en toen het moment daar was, was met name het feestvarken compleet bezopen. Toch werd haar verjaardag ingeluid met spiritusshotjes, wat dus misschien niet zo verstandig was. We eindigden de avond wederom met een skinny dip session, wild en nat. Zo komen we aan bij de dag van vandaag: brakke tak, brakke tak! (op de melodie van rakata). Maar wel lekker getrommeld (Es’ beste cadeau had ze uiteraard van Li gekregen: een mooie djembe) en gegeten.
Nu breien we er weer een eind aan, check jullie later, homies for life!
Vaar ik van hot naar haar (in mn glas) !
Written by: Esmée on Wednesday, October 31, 2007 @ 17:31 | comments (2)
Jeeeeeh! We zijn op reis! We zitten nu in Kande Beach(point) , supermooi chaletje direct aan het strand, met uitzicht op de lake, een eiland en zonsopgang!
Goed, even hoe we hier nou weer verzeild zijn geraakt. Na een pijnlijk afscheid van het ziekenhuis waar we 8 weken lang lief en leed hebben gedeeld met onze patienten en na een emotioneel afscheidsdiner met de mensen van Kabula Lodge zijn we nog een dagje blijven hangen rondom Blantyre om met onze Engelse vrienden, oh sorry en een Schot, nog even in de Likhubula rockpools onderaan Mount Mulanje te chillen!
Dit was eigenlijk ook onder andere omdat we te gaar waren van ons afscheid van de Blue Elephant!
Zondag dus eindelijk op pad en hebben we Blantyre voorgoed (?) de rug toegekeerd. *snik*
Ons doel: Nkhotakota in een dag bereiken! Met onze liftgaves en onevenaarbare charmes is dit ook gelukt! Al snel richting vliegveld een lift, om vervolgens daar een lift verder te krijgen van een oude bekende (oeps, niet teruggebeld?). Gelukkig was dit slechts tot de splitsing van de M1 met de M5. Alwaar je ons kan bewonderen langs de weg. We hadden er erg veel zin in. Vandaar misschien ook dat we ons lieten verleiden tot het nemen van een minibusje richting Salima. Ja het was zondag, weinig verkeer, goede smoezen en we trapten erin. Dus vele zwetende, ergerende uren later, waarbij we om de 10 min. stopten en panisch als we waren we elke keer eruit moesten om te checken of onze bagage nog wel in de achterklep zat (die met een touwtje was vastgebonden).
In Salima waren we dus blij dat we gewoon weer konden gaan liften. Dit lukte ook weer snel na een wildplassessie. (Alle mensen uit het dorp hebben Lidewij kunnen bewonderen, en wederom de white whale!) We kregen een lift van Lucie, een oorspronkelijke Engelse ex-Zimbabwaan die nu al 14 jaar in Malawi op de suikerplantage in Dwangwa vertoeft. Ze heeft ons tot aan onze pottery lodge in Nkhotakota gebracht, alwaar kamers te duur waren en kamperen onze enige optie was. Aldus geschiedde.
Intermezzo 1: Lucie zei nog heel lief toen ze ons afzette: 'If you ever get stuck in Dwangwa ask for Lucie of the sugar factory, you will find me easily'. Wanneer dat relevant zou zijn zou spoedig blijken.
Over het kamperen. Wat een verschrikking! Het begon allemaal aardig, snel een duik in het water en een Alfred Jodokus Kwak imitatie in onze kinky regenjassen. (Filmpje op een bootje: 'Op de Noorderwind, zuiderwind, oosterwind, westerwind, vaar ik van hot naar haar. Op de stille zee, wilde zee, zwarte zee, rode zee vaar ik mijn neus achterna.')
Het eten was verrukkelijk, in tegenstelling tot de douches. Lidewij ging als eerste en het enige wat Esmee hoorde waren schreeuwen, gilletjes en noodkreten. Er bleek een enorme spin, een smerig insect (wie het weet mag het zeggen, zie foto) in de deurpost te zitten en tot overmaat van ramp viel er ook nog een insect op dr boze bolletje! Esmee was dus voorbereid, maar kon ook niet alle kreten onderdrukken. Gelukkig dachten we er nu dus wel aan om ook de wc-bril te checken van onderen, en ja hoor, een gefossieleerde spin! De nacht was erg comfortabel op flinterdunne matjes en in de absentie van een hoofdkussen. Daarbij was onze tent opgezet naast een beerput onder een permanente spotlight. Daarbij bleek Lidewij dr eten niet alleen lekker, maar ook giftig en kreeg ze er een goed excuus bij om haar geliefde wc vaker te bezoeken.
Intermezzo 2: Voor Henk: 'Ik denk dat ik voedselvergifiting heb, ik steek nu direct twee vingers in mijn keel, kom jij er dan gelijk aan?'
Na een helse nacht (hoewel Esmee best prima sliep) ontwaakten wij in een storm van wind en regen! Lang leve het regenseizoen. Zo viel ons plan om een dagje strand te doen letterlijk in het water en wilden we gewoon weg! Iemand was zo lief om ons naar de main road te stuiteren, alwaar we weer in onze mooie regenjas, onder onze mooie umbrella opgepikt werden door een Belgisch koppel. Ze bleken op weg te zijn naar Dwangwa, waar we toch ook wilden stoppen om te pinnen en daarna door te reizen naar Kande Beach. Gezien Lidewijs toestand in de auto dermate slecht werd (koorts, koppijn en duizeligheid) besloten we van Lucies aanbod gebruik te maken. Onze zuiderburen gingen toch naar de suikerplantage en dus zijn we daar op zoek gegaan naar Lucie. Dit was inderdaad heel makkelijk. Ze is ons op komen halen en heeft ons onder haar vleugels meegenomen naar haar nest. (Ze hadden trouwens ook echt een kip met kuikentjes, zie foto, de tweede van onze special big five.) Superlief, lekkere lunch gehad, bedjes werden klaargemaakt en klamboes gemonteerd, waarna Li lekker kon tukken en Esmee zich vermaakte met een voetbal en twee zoons in de tuin (oh en een trampoline). We hebben de beste nachtrust in de beste bedden ooit gehad sinds we in Malawi zitten en kregen ook nog eens lekkere maaltijden voorgeschoteld! We love Lucie!
Na een potje 4 op een rij, boggle in het Engels (en af en toe Zuid-AFrikaans) waar bleek dat wij meer Engelse woorden tot onze vocabulaire hadden dan de Engelse zoons en een voortreffelijke lunch stond onze gastvrouw erop ons persoonlijk naar Kande Beach te brengen (Lidewij voelde zich dus beter, want van Lucie mochten we zo lang blijven als we wilden).
Kande Beach dus. Mooi weer. Catamaran zeilen. Schrale mensen. Veel honden. Snel weg hier. Wel genoten. Geweldige noten.
Morgen Nkhata Bay?
kusjes!!!
(point) , supermooi chaletje direct aan het strand, met uitzicht op de lake, een eiland en zonsopgang! Goed, even hoe we hier nou weer verzeild zijn geraakt. Na een pijnlijk afscheid van het ziekenhuis waar we 8 weken lang lief en leed hebben gedeeld met onze patienten en na een emotioneel afscheidsdiner met de mensen van Kabula Lodge zijn we nog een dagje blijven hangen rondom Blantyre om met onze Engelse vrienden, oh sorry en een Schot, nog even in de Likhubula rockpools onderaan Mount Mulanje te chillen!
Dit was eigenlijk ook onder andere omdat we te gaar waren van ons afscheid van de Blue Elephant!
Zondag dus eindelijk op pad en hebben we Blantyre voorgoed (?) de rug toegekeerd. *snik*
Ons doel: Nkhotakota
in een dag bereiken! Met onze liftgaves en onevenaarbare charmes is dit ook gelukt! Al snel richting vliegveld een lift, om vervolgens daar een lift verder te krijgen van een oude bekende (oeps, niet teruggebeld?). Gelukkig was dit slechts tot de splitsing van de M1 met de M5. Alwaar je ons kan bewonderen langs de weg. We hadden er erg veel zin in. Vandaar misschien ook dat we ons lieten verleiden tot het nemen van een minibusje richting Salima. Ja het was zondag, weinig verkeer, goede smoezen en we trapten erin. Dus vele zwetende, ergerende uren later, waarbij we om de 10 min. stopten en panisch als we waren we elke keer eruit moesten om te checken of onze bagage nog wel in de achterklep zat (die met een touwtje was vastgebonden). In Salima waren we dus blij dat we gewoon weer konden gaan liften. Dit lukte ook weer snel na een wildplassessie. (Alle mensen uit het dorp hebben Lidewij kunnen bewonderen, en wederom de white whale!) We kregen een lift van Lucie, een oorspronkelijke Engelse ex-Zimbabwaan die nu al 14 jaar in Malawi op de suikerplantage in Dwangwa
vertoeft. Ze heeft ons tot aan onze pottery lodge in Nkhotakota gebracht, alwaar kamers te duur waren en kamperen onze enige optie was. Aldus geschiedde. Intermezzo 1: Lucie zei nog heel lief toen ze ons afzette: 'If you ever get stuck in Dwangwa
ask for Lucie of the sugar factory, you will find me easily'. Wanneer dat relevant zou zijn zou spoedig blijken. Over het kamperen. Wat een verschrikking! Het begon allemaal aardig, snel een duik in het water en een Alfred Jodokus Kwak imitatie in onze kinky regenjassen. (Filmpje op een bootje: 'Op de Noorderwind, zuiderwind, oosterwind, westerwind, vaar ik van hot naar haar. Op de stille zee, wilde zee, zwarte zee, rode zee vaar ik mijn neus achterna.')
Het eten was verrukkelijk, in tegenstelling tot de douches. Lidewij ging als eerste en het enige wat Esmee hoorde waren schreeuwen, gilletjes en noodkreten. Er bleek een enorme spin, een smerig insect (wie het weet mag het zeggen, zie foto) in de deurpost te zitten en tot overmaat van ramp viel er ook nog een insect op dr boze bolletje! Esmee was dus voorbereid, maar kon ook niet alle kreten onderdrukken. Gelukkig dachten we er nu dus wel aan om ook de wc-bril te checken van onderen, en ja hoor, een gefossieleerde spin! De nacht was erg comfortabel op flinterdunne matjes en in de absentie van een hoofdkussen. Daarbij was onze tent opgezet naast een beerput onder een permanente spotlight. Daarbij bleek Lidewij dr eten niet alleen lekker, maar ook giftig en kreeg ze er een goed excuus bij om haar geliefde wc vaker te bezoeken.
Intermezzo 2: Voor Henk: 'Ik denk dat ik voedselvergifiting heb, ik steek nu direct twee vingers in mijn keel, kom jij er dan gelijk aan?'
Na een helse nacht (hoewel Esmee best prima sliep) ontwaakten wij in een storm van wind en regen! Lang leve het regenseizoen. Zo viel ons plan om een dagje strand te doen letterlijk in het water en wilden we gewoon weg! Iemand was zo lief om ons naar de main road te stuiteren, alwaar we weer in onze mooie regenjas, onder onze mooie umbrella opgepikt werden door een Belgisch koppel. Ze bleken op weg te zijn naar Dwangwa, waar we toch ook wilden stoppen om te pinnen en daarna door te reizen naar Kande Beach
. Gezien Lidewijs toestand in de auto dermate slecht werd (koorts, koppijn en duizeligheid) besloten we van Lucies aanbod gebruik te maken. Onze zuiderburen gingen toch naar de suikerplantage en dus zijn we daar op zoek gegaan naar Lucie. Dit was inderdaad heel makkelijk. Ze is ons op komen halen en heeft ons onder haar vleugels meegenomen naar haar nest. (Ze hadden trouwens ook echt een kip met kuikentjes, zie foto, de tweede van onze special big five.) Superlief, lekkere lunch gehad, bedjes werden klaargemaakt en klamboes gemonteerd, waarna Li lekker kon tukken en Esmee zich vermaakte met een voetbal en twee zoons in de tuin (oh en een trampoline). We hebben de beste nachtrust in de beste bedden ooit gehad sinds we in Malawi zitten en kregen ook nog eens lekkere maaltijden voorgeschoteld! We love Lucie! Na een potje 4 op een rij, boggle in het Engels (en af en toe Zuid-AFrikaans) waar bleek dat wij meer Engelse woorden tot onze vocabulaire hadden dan de Engelse zoons en een voortreffelijke lunch stond onze gastvrouw erop ons persoonlijk naar Kande Beach
te brengen (Lidewij voelde zich dus beter, want van Lucie mochten we zo lang blijven als we wilden). Kande Beach dus. Mooi weer. Catamaran zeilen. Schrale mensen. Veel honden. Snel weg hier. Wel genoten. Geweldige noten.
Morgen Nkhata Bay?
kusjes!!!
Want al ben ik zwart als roet, meen het wel goed
Written by: Esmée on Monday, October 22, 2007 @ 11:44 | comments (2)
Nouuu…hebben jullie ons even lang moeten missen! We leven dus nog en hebben weer een stevig staaltje sterke stories voor jullie! Laten we om het makkelijk te houden even bij het begin beginnen. In het weekend van 12 t/m 14 oktober hebben we ons kostelijk vermaakt in Cape Maclear(point) , flex chillen aan het meer. Gelukkig konden we er dus een lang weekend van maken en al op vrijdag weg, want we hoorden maar liefst al op donderdagavond dat het vrijdag een nationale feestdag was vanwege het Suikerfeest. Het schijnt namelijk dat de Imam dat een paar uur van tevoren beslist aan de hand van de stand van de sterren of de maan. Zoiets. Onze grote vriend de Schotse Hooglander had een auto voor dat weekend dus konden we mee cruisen. In het begin was het wel een relaxed ritje maar het laatste stuk was meer gat dan weg. Dit leverde auto en inzittenden een paar butsen op. Eigenlijk hebben we het hele weekend geen ruk gedaan, maarrrr we hebben wel ons wel heel actief opgesteld in het kader van Bilharzia preventie. Dus als een stel panische westerlingen hebben we ons na elke duik stevig gescrubd. Dat dan weer wel. Ja daar moeten we toch eerlijk over wezen. Dat dan weer wel. Dat dan weer wel. Zo ben je ziek en zo ben je weer genezen.
Intermezzo 1:
Hadden we al verteld, dat we ontzettend irritant zijn. We staan al bekend als de weird dutchies onder andere omdat we achter elke zin die we maken een liedje gooien. Natuurlijk met name omdat we vooral in het Engels praten en dan zijn er gewoon vet veel liedjes met dezelfde tekst. (You’ve got the key? ‘I’ve got the key, I’ve got the secret’).
Vrijdagavond dachten we een swingende avond tegemoet te gaan, maar we waren te moe om van de schrale bende in de enige open reggae bar een propere party te maken. Dus na een goede nachtrust hebben we de hele volgende dag aan het strand doorgebracht en onder andere de witte walvis gezien!! Een van de big five.
Intermezzo 2:
De big five van Afrika zijn de olifant, neushoorn, leeuw, luipaard en de buffalo. Toen echter een van onze vrienden uit de lodge een keer aan een ober vroeg wat de big five waren, kwam eruit: Ehh..the whale, ….
Zie daarom onze prachtig gespotte witte walvis op een van de foto’s!
Zaterdagavond stond wel in het teken van een feestje, want onze oude bekenden (de Ierse meisjes uit het verhaal over Mount Mulanje) hebben gedurende een lange tijd daar als nurses gewerkt en hielden nu hun afscheidsfeestje. Zondag was dus weer een brakketak dag en zijn we rond een uurtje of 3 onze terugreis begonnen. Omdat het Malawi blijft, ging dit niet zonder horten of stoten. We waren op de terugreis met z’n vijven, omdat er een Amerikaan en een Engelse gast meereden. We waren net een uurtje onderweg toen we ineens niet meer zo soepeltjes over het wegdek gleden. Bij nadere inspectie bleek dat we een lekke band hadden! Geen nood aan de man, want handig als Schotten zijn zat er binnen 10 min een nieuw wiel op. Ons reservewiel nu verspild kwam het ons wat koud op het dak vallen dat we 10 minuten later onze tweede lekke band hadden! Gelukkig was de redding nabij en stopte er een busje vol Malawianen die wel even met de hooglander naar het dichtstbijzijnde plaatsje Mangochi konden rijden om de twee banden te laten fiksen. Omdat we de Amerikaan inmiddels al gedropt hadden bleven wij dus met de Engelsman alleen achter aan een verlaten weg. Al gauw stond dus het hele kindervolk van het dorp naast onze auto om deze happening te aanschouwen. Toen het echt donker begon te worden zijn we maar in de auto gaan zitten met de deur op slot. Het was wel mazzel dat Mangochi maar 2 kilometer verderop lag, zodat we slechts 1 uur en drie kwartier hoefden te wachten! Toen alles weer gefikst was zijn we in volle vaart in de richting van Blantyre gereden. We zouden die maandag beginnen aan een weekje ziekenhuis in Zomba, dus wilden we eigenlijk daar afgezet worden. We hadden bedacht dat we wel weer in ons oude bekende (zie Zomba verhaal) uncheerful motel konden verblijven, maar daar aangekomen bleek dat het gewoon helemaal vol zat! We hadden geen zin om in het donker te gaan zoeken naar een andere verblijfplaats dus zijn we maar meegegaan naar Blantyre. Home sweet home in de Kabula Lodge hebben we heerlijk geslapen tot een uurtje of 8 (ja dat is dus uitslapen), omdat we nu dus pas dinsdag zouden beginnen in Zomba. Maandag hebben we geprobeerd te liften naar Zomba, maar we waren even onze mojo kwijt denken we, want we waren niet succesvol. Uiteindelijk dus maar een minibusje gepakt waar we wel de hele weg iedereen vermaakt hebben met ons engelengezang. We hebben namelijk uit volle borst Sinterklaasliederen gezongen. Toen we op de zin ‘ook al ben ik zwart als roet, meen het wel goed’ stuitten hadden we wederom weer het besef hoe idioot Nederlandse liedjes/ gezegdes/ uitdrukkingen zijn!
Intermezzo 3:
Pas bij het vertalen van alles wat we zeggen of zingen naar het Engels kwamen we erachter dat we nogal wat idiote referenties naar onzedelijke onderwerpen hebben. Bijvoorbeeld toen we Haantje Pik probeerden te vertalen (Sticky Cock/ Cock Dick), of droogkloot (dry testicle) of gewoon de zin ‘negers, schuur die slettebil stuk’ van de partysquad.
Dinsdag zijn we dus fris en fruitig in Zomba begonnen. We liepen daar mee met een Duitse arts op de obstetrie en gynaecologieafdeling. Hier hebben we ontdekt dat het dus toch ook wel anders kan. Ten eerste was de arts echt superlief voor zijn patiënten en was er gewoon een redelijk goede communicatie tussen hem en de zusters en de clinical officers (soort wannabe dokters). De zusters deden namelijk ook echt wat er van ze gevraagd werd en waarschuwden bij spoedgevallen wel de arts in plaats van te wachten totdat hij langskomt met de ward round (zoals in Queens). Vet veel interessante dingen gezien, zie de foto’s maar let op: niet voor mensen met een zwakke maag. Zo hebben we een mooie foto van een verwijderde vleesboombaarmoeder (fibroid uterus) van 5,5 kg (!) en een buitenbaarmoederlijke (abdominale) zwangerschap waar een kind van 20 weken in zat. Ook de operatiekamer was stukken mooier dan we in het Queens gewend zijn. We hebben dus een paar foto’s gemaakt van hoogstaand intellectueel niveau. Verder is Zomba een vrij dood plaatsje dus in de avond lagen we vaak al om half 8 in bed na het tot kotsend toe eten van rijst met curry. Vrijdagmiddag toen we weer naar Blantyre teruggingen hadden we meer geluk met liften. Binnen 10 minuten zaten we in een ge-airconditionede bak van een civil engineer. De hele weg hebben we gespendeerd aan een discussie hoe we wat meer van de Nederlandse handelsgeest en snelheid in Malawi konden introduceren. Dit was trouwens zijn idee om de Malawiaanse economie wat op te vijzelen.
Eenmaal thuis konden we nog net afscheid nemen van onze grote Utrechtse vriend Pelly. Hij demonstreerde nog even hoe Malawianen in het ziekenhuis steriele handschoenen aantrekken (niet steriel dus) dus check de foto bij Blantyre. Het weekend bleven we thuis en zijn we vrijdagavond gaan stappen in de Blue Elephant en zaterdagavond de worldcup finals van Rugby gaan kijken in Doogles. Engeland tegen Zuid-Afrika en de sfeer zat er goed in omdat ongeveer de helft van het publiek Engels was en de andere helft de Zuid-Afrikanen supportten. Wij hadden ons steentje bijgedragen door de Engelsen van de lodge een mooie vlag op hun gezicht te schilderen! (En dus mee Engeland aanmoedigden. Helaas mocht het niet baten want ze zijn dik ingemaakt.) Hierna hebben we ons gewaagd in de Twigga’s, een foute lege tent met kutmuziek (vengaboys).
Op het moment van typen is het zondagavond. Morgen gaat onze laatste week in Queens van start en gaan we beginnen aan het pijnlijke proces van afscheid nemen van Blantyre en de Kabula Lodge. Vanaf volgend weekend gaat dus onze grote reis beginnen, hoe vaak we dan nog in staat zijn om verhalen en foto’s op de site te planten weten we nog niet…
Kusjes!
(point) , flex chillen aan het meer. Gelukkig konden we er dus een lang weekend van maken en al op vrijdag weg, want we hoorden maar liefst al op donderdagavond dat het vrijdag een nationale feestdag was vanwege het Suikerfeest. Het schijnt namelijk dat de Imam dat een paar uur van tevoren beslist aan de hand van de stand van de sterren of de maan. Zoiets. Onze grote vriend de Schotse Hooglander had een auto voor dat weekend dus konden we mee cruisen. In het begin was het wel een relaxed ritje maar het laatste stuk was meer gat dan weg. Dit leverde auto en inzittenden een paar butsen op. Eigenlijk hebben we het hele weekend geen ruk gedaan, maarrrr we hebben wel ons wel heel actief opgesteld in het kader van Bilharzia preventie. Dus als een stel panische westerlingen hebben we ons na elke duik stevig gescrubd. Dat dan weer wel. Ja daar moeten we toch eerlijk over wezen. Dat dan weer wel. Dat dan weer wel. Zo ben je ziek en zo ben je weer genezen.Intermezzo 1:
Hadden we al verteld, dat we ontzettend irritant zijn. We staan al bekend als de weird dutchies onder andere omdat we achter elke zin die we maken een liedje gooien. Natuurlijk met name omdat we vooral in het Engels praten en dan zijn er gewoon vet veel liedjes met dezelfde tekst. (You’ve got the key? ‘I’ve got the key, I’ve got the secret’).
Vrijdagavond dachten we een swingende avond tegemoet te gaan, maar we waren te moe om van de schrale bende in de enige open reggae bar een propere party te maken. Dus na een goede nachtrust hebben we de hele volgende dag aan het strand doorgebracht en onder andere de witte walvis gezien!! Een van de big five.
Intermezzo 2:
De big five van Afrika zijn de olifant, neushoorn, leeuw, luipaard en de buffalo. Toen echter een van onze vrienden uit de lodge een keer aan een ober vroeg wat de big five waren, kwam eruit: Ehh..the whale, ….
Zie daarom onze prachtig gespotte witte walvis op een van de foto’s!
Zaterdagavond stond wel in het teken van een feestje, want onze oude bekenden (de Ierse meisjes uit het verhaal over Mount Mulanje) hebben gedurende een lange tijd daar als nurses gewerkt en hielden nu hun afscheidsfeestje. Zondag was dus weer een brakketak dag en zijn we rond een uurtje of 3 onze terugreis begonnen. Omdat het Malawi blijft, ging dit niet zonder horten of stoten. We waren op de terugreis met z’n vijven, omdat er een Amerikaan en een Engelse gast meereden. We waren net een uurtje onderweg toen we ineens niet meer zo soepeltjes over het wegdek gleden. Bij nadere inspectie bleek dat we een lekke band hadden! Geen nood aan de man, want handig als Schotten zijn zat er binnen 10 min een nieuw wiel op. Ons reservewiel nu verspild kwam het ons wat koud op het dak vallen dat we 10 minuten later onze tweede lekke band hadden! Gelukkig was de redding nabij en stopte er een busje vol Malawianen die wel even met de hooglander naar het dichtstbijzijnde plaatsje Mangochi konden rijden om de twee banden te laten fiksen. Omdat we de Amerikaan inmiddels al gedropt hadden bleven wij dus met de Engelsman alleen achter aan een verlaten weg. Al gauw stond dus het hele kindervolk van het dorp naast onze auto om deze happening te aanschouwen. Toen het echt donker begon te worden zijn we maar in de auto gaan zitten met de deur op slot. Het was wel mazzel dat Mangochi
maar 2 kilometer verderop lag, zodat we slechts 1 uur en drie kwartier hoefden te wachten! Toen alles weer gefikst was zijn we in volle vaart in de richting van Blantyre gereden. We zouden die maandag beginnen aan een weekje ziekenhuis in Zomba, dus wilden we eigenlijk daar afgezet worden. We hadden bedacht dat we wel weer in ons oude bekende (zie Zomba verhaal) uncheerful motel konden verblijven, maar daar aangekomen bleek dat het gewoon helemaal vol zat! We hadden geen zin om in het donker te gaan zoeken naar een andere verblijfplaats dus zijn we maar meegegaan naar Blantyre. Home sweet home in de Kabula Lodge hebben we heerlijk geslapen tot een uurtje of 8 (ja dat is dus uitslapen), omdat we nu dus pas dinsdag zouden beginnen in Zomba. Maandag hebben we geprobeerd te liften naar Zomba, maar we waren even onze mojo kwijt denken we, want we waren niet succesvol. Uiteindelijk dus maar een minibusje gepakt waar we wel de hele weg iedereen vermaakt hebben met ons engelengezang. We hebben namelijk uit volle borst Sinterklaasliederen gezongen. Toen we op de zin ‘ook al ben ik zwart als roet, meen het wel goed’ stuitten hadden we wederom weer het besef hoe idioot Nederlandse liedjes/ gezegdes/ uitdrukkingen zijn!Intermezzo 3:
Pas bij het vertalen van alles wat we zeggen of zingen naar het Engels kwamen we erachter dat we nogal wat idiote referenties naar onzedelijke onderwerpen hebben. Bijvoorbeeld toen we Haantje Pik probeerden te vertalen (Sticky Cock/ Cock Dick), of droogkloot (dry testicle) of gewoon de zin ‘negers, schuur die slettebil stuk’ van de partysquad.
Dinsdag zijn we dus fris en fruitig in Zomba begonnen. We liepen daar mee met een Duitse arts op de obstetrie en gynaecologieafdeling. Hier hebben we ontdekt dat het dus toch ook wel anders kan. Ten eerste was de arts echt superlief voor zijn patiënten en was er gewoon een redelijk goede communicatie tussen hem en de zusters en de clinical officers (soort wannabe dokters). De zusters deden namelijk ook echt wat er van ze gevraagd werd en waarschuwden bij spoedgevallen wel de arts in plaats van te wachten totdat hij langskomt met de ward round (zoals in Queens). Vet veel interessante dingen gezien, zie de foto’s maar let op: niet voor mensen met een zwakke maag. Zo hebben we een mooie foto van een verwijderde vleesboombaarmoeder (fibroid uterus) van 5,5 kg (!) en een buitenbaarmoederlijke (abdominale) zwangerschap waar een kind van 20 weken in zat. Ook de operatiekamer was stukken mooier dan we in het Queens gewend zijn. We hebben dus een paar foto’s gemaakt van hoogstaand intellectueel niveau. Verder is Zomba een vrij dood plaatsje dus in de avond lagen we vaak al om half 8 in bed na het tot kotsend toe eten van rijst met curry. Vrijdagmiddag toen we weer naar Blantyre teruggingen hadden we meer geluk met liften. Binnen 10 minuten zaten we in een ge-airconditionede bak van een civil engineer. De hele weg hebben we gespendeerd aan een discussie hoe we wat meer van de Nederlandse handelsgeest en snelheid in Malawi konden introduceren. Dit was trouwens zijn idee om de Malawiaanse economie wat op te vijzelen.
Eenmaal thuis konden we nog net afscheid nemen van onze grote Utrechtse vriend Pelly. Hij demonstreerde nog even hoe Malawianen in het ziekenhuis steriele handschoenen aantrekken (niet steriel dus) dus check de foto bij Blantyre. Het weekend bleven we thuis en zijn we vrijdagavond gaan stappen in de Blue Elephant en zaterdagavond de worldcup finals van Rugby gaan kijken in Doogles. Engeland tegen Zuid-Afrika en de sfeer zat er goed in omdat ongeveer de helft van het publiek Engels was en de andere helft de Zuid-Afrikanen supportten. Wij hadden ons steentje bijgedragen door de Engelsen van de lodge een mooie vlag op hun gezicht te schilderen! (En dus mee Engeland aanmoedigden. Helaas mocht het niet baten want ze zijn dik ingemaakt.) Hierna hebben we ons gewaagd in de Twigga’s, een foute lege tent met kutmuziek (vengaboys).
Op het moment van typen is het zondagavond. Morgen gaat onze laatste week in Queens van start en gaan we beginnen aan het pijnlijke proces van afscheid nemen van Blantyre en de Kabula Lodge. Vanaf volgend weekend gaat dus onze grote reis beginnen, hoe vaak we dan nog in staat zijn om verhalen en foto’s op de site te planten weten we nog niet…
Kusjes!
Oh Oh!! Ik heb zo'n last... van herten in de tuin, van herten in de tuin!
Written by: Lidewij on Tuesday, October 9, 2007 @ 15:11 | comments (5)
Het heeft even geduurd... Jullie hebben je op zitten vreten achter de computer... Je zorgen gemaakt... Angst.. Nervositeit... Delier... Alles heeft de revue gepasseerd... Maar nu.... EINDELIJK WEER EEN BERICHTJE OP DE SITE!
Maar wat is er inmiddels allemaar gebeurd.. Tsja, laten we het zoals altijd maar gewoon kort houden. Anderhalve week geleden hadden we ons 'laid back Blantyre homies' weekend. Geen spannende minibustripjes, geen fietstaxi's en zeker geen inspannende klimtochten... Maar wel een nachtdienst in het ziekenhuis, een afscheidsborrel in onze lodge waarbij de braai toch echt in de fik stond (dat krijg je als een Nederlander het regelt), een heerlijk dagje zwemmen bij een 5-sterren hotel down town, een zaterdagavond in het teken van een waar geneeskundefeest op de campus hier (compleet met 'neger, schuur die slet d'r bil stuk'-highlights en een plastic beker die je moet bewaren om elke keer te laten bijvullen met bier), een herstelzondag in hetzelfde mooie zwembad, allebei weer wat bevallingen in de week erna incl. een tweeling waarvan de helft doodging, een woensdagavond in de Blue Elephant (Blantyre ) met onze nieuwe Engelsen in de lodge (incl. tequila door Lidewij geintroduceerd, waardoor het al snel eindigde in een rit terug naar de lodge al staande en zingende achterop de pick-up truck en in een ware handstand van Lidewij en Esmée tegen elkaar aan tegen de muur, waar een Engelsman die niet capabel was zich ook even op zijn kop tegenaan stortte, zodat alles in elkaar tuimelde en we er alledrie een mooie bult op ons poezelige hoofdje aan overhielden en Esmée die strooilicht wilde vertalen en daarom uitlegde over het strooien van zaadjes tijdens het zaaien; ja je moet er wat voor over hebben als je de Scorpio in de sterren wilt zien!!), ENNNNNNNN..... THE LAKE OF STARS FESTIVAL!!!!!
Intermezzo 1: "So he's climbing tall trees, uh?"
Ja want ons weekend was verbluffend! Na een door de helft van de lodgebewoners geskipte overdracht op donderdag vertrokken we vol goede zin in de pick-up truck naar het koude noorden (ahum). We zijn tot aan Senga Bay gereden, een idyllisch badplaatjes aan Lake Malawi. Alhier vond onze eerste kennismaking met het goddelijke bilharziawater plaats!
Intermezzo 2:
Voor de mensen die het niet weten: bilharzia is schistosomiasis (nare Afrika-parasieten die door de huid van een niksvermoedende zwemmer dringen en hem of haar van binnenuit aftakelen om er via darmen en blaas weer uit te komen). We hebben besloten de ziekte met open armen te verwelkomen, aangezien er geen ontkomen aan is en iedereen dat hier doet. Het douchewater in alle plekken langs het meer komt namelijk ook gewoon uit het meer, dus ach, koop gewoon wat pillen die je over 3 maanden kan slikken en geniet van het waterfestijn!
Ook vrijdag hebben we lekker de hele dag op hetzelfde strand gechilled en toen we in het water met de bal gingen spelen werden we al snel vergezeld door 30 kindjes die schreeuwden om de bal. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!!
Intermezzo 3:
Mensen raken al snel gewend aan de Malawiaanse levensstijl: zo quoten we onze nieuwe Nederlandse aanwinst op de obs&gynae afd. bij het bestellen van een drankje in Senga Bay: "Could I please have a coke.. light??" Waitress: "oh.. light... I have to check that and ask my boss.." NLer: "Well, don't bother, you probably don't have it so just give me a sprite."
Op zaterdagochtend zijn we weer vroeg uit de veren gegaan en hebben we de lange weg naar Chintheche afgelegd! Dat is een nog idyllischer badplaatsje, met name omdat daar afgelopen weekend het jaarlijks terugkerende fenomeen van het Lake of Stars Festival plaatsvond. Elke mzungu uit Blantyre ging erheen en het bleek dat er in de rest van Malawi ook best veel mzungu's zitten: het zag voor het eerst sinds een maand wit van de mensen. Gelukkig waren er ook nog wel wat Malawianen, anders hadden we rechtsomkeert gemaakt! Het was een fantastische combinatie van zwemmen, zonnen, tent laten opzetten door onze Duitse chauffeur, muziek, hoge golven (ideaal zo'n zee zonder zout) en bier. Op de eerste avond wist Esmée te bewijzen dat ze niet tot 3 kan tellen, wat veroorzaakte dat ze het laatste treetje van een trapje miste en haar enkel verzwikte. Zo kwam het dat zij een niet steun gevend steunverbandje kreeg en de hele volgende dag (de avond zelf ging nog redelijk... alcohol?!) door Lidewij op haar rug werd rondgesjouwd (ja ook vegetariërs wegen veel). Af en toe werd ze in het water gedumpt om als een gestrande zeemeermin verder het water in te kruipen. Oh en die avond werd ook nog bekroond door een ware aap-imitatie van Lidewij. Bungelend met een arm aan een tak trok zij een zeer gelijkend oerang-oetang gezicht, hopelijk 'zie foto' binnenkort. Daarbij bleek er ook een "Harry's Bar" te zijn en aangezien ze iedereen altijd Harry noemt wilde ze graag een T-shirt van de barvrouwen overkopen, wat helaas niet gelukt is. Vandaar wraak: op avond twee heeft zij zich een enorm spandoek van Harry's Bar toegeëigend!
Al met al maakte dit ons weekend tot een onvergetelijke belevenis! Om nog maar te zwijgen over de terugweg... We hebben geprobeerd in één ruk door te rijden (8 uur) maar moesten er wel wat vaker aan rukken door een falende koppeling. Toen we namelijk (volgeladen met half Engeland in het bakkie en ons originele reisgezelschap binnen in de auto) op een kwart van de reis wat gerommel hoorde, bleek de koppeling wat problemen te hebben. In Nkhotakhota moesten we tanken en wist een zogenaamde monteur onze chauffeur over te halen bij hem op zijn werkplaats de boel te fixen (wat volgens hem eerst een half uur en toen slechts een uur zou duren --> waarschijnlijk 2 dagen dus) maar gelukkig mochten ze maar 1 schroefje los en weer vast draaien en waren we toen zo verstandig maar gewoon verder te rijden. Gelukkig was een Schotse internist, met de andere helft van Engeland in zijn auto, zo vriendelijk om achter ons te blijven rijden om ons na elke police stop even aan te duwen zodat we in zijn 2 konden starten...
Intermezzo 4:
The magic words in Malawi: "We're doctors from Blantyre" en zo kom je overal zonder problemen door.. We hebben nog nooit meegemaakt dat een land zo discrimineert ten nadele van haar eigen mensen.. Gelukkig komen ook Malawianen soms gratis binnen in de Blue Elephant doordat ze bij ons horen...
Maar goed, na een stuk of 3 keer te zijn aangeduwd door onze Schotse Hooglander (die toch uit de lage landen bleek te komen en niet eens alle Scottish Highland Games kent) bleef de auto 40 km. voor Blantyre na een stukje 30 te hebben gereden toch echt stilstaan. De eerste auto die we voor ons lieten stoppen bleek bestuurd te worden door een automonteur, best handig. Het kwam er uiteindelijk op neer dat de hele truck met bagage en mensen en al naar huis gesleept is: eind goed, al goed!!
Intermezzo Terminalis:
Zoals we al zeiden bleek onze Schots Hooglanden stiekem uit Nederland te komen en had hij een erg goed accent toen wij hem één van onze hoogstaande après ski - liedjes in moerstaal probeerden te leren. Met het accent van Hare Majesteit Bea: "Oh Oh... Ik heb zo'n last... Van herten in de tuin, van herten in de tuin! Ja ja.. Ik heb zo'n last... Van herten in de tuin, van herten in de tuin!" Hopelijk kunnen we er een filmpje van mee naar huis nemen!
Over filmpjes gesproken... Het witte strand, de wuivende palmbomen, het blauwe water en de zwarte negers deden ons toch wel erg denken aan die memorabele clip van Peter André, waardoor wij voor de tweede keer een dansje in het water hebben laten filmen en dit keer onder ons gezang van het nummer "Mysterious Girl"... Balen he, dat het internet hier jullie dit filmpje nog een paar maanden onthoudt...?
Okay, het verhaal is wel weer lang genoeg, check jullie later, homies 4 life.
Maar wat is er inmiddels allemaar gebeurd.. Tsja, laten we het zoals altijd maar gewoon kort houden. Anderhalve week geleden hadden we ons 'laid back Blantyre homies' weekend. Geen spannende minibustripjes, geen fietstaxi's en zeker geen inspannende klimtochten... Maar wel een nachtdienst in het ziekenhuis, een afscheidsborrel in onze lodge waarbij de braai toch echt in de fik stond (dat krijg je als een Nederlander het regelt), een heerlijk dagje zwemmen bij een 5-sterren hotel down town, een zaterdagavond in het teken van een waar geneeskundefeest op de campus hier (compleet met 'neger, schuur die slet d'r bil stuk'-highlights en een plastic beker die je moet bewaren om elke keer te laten bijvullen met bier), een herstelzondag in hetzelfde mooie zwembad, allebei weer wat bevallingen in de week erna incl. een tweeling waarvan de helft doodging, een woensdagavond in de Blue Elephant (Blantyre
) met onze nieuwe Engelsen in de lodge (incl. tequila door Lidewij geintroduceerd, waardoor het al snel eindigde in een rit terug naar de lodge al staande en zingende achterop de pick-up truck en in een ware handstand van Lidewij en Esmée tegen elkaar aan tegen de muur, waar een Engelsman die niet capabel was zich ook even op zijn kop tegenaan stortte, zodat alles in elkaar tuimelde en we er alledrie een mooie bult op ons poezelige hoofdje aan overhielden en Esmée die strooilicht wilde vertalen en daarom uitlegde over het strooien van zaadjes tijdens het zaaien; ja je moet er wat voor over hebben als je de Scorpio in de sterren wilt zien!!), ENNNNNNNN..... THE LAKE OF STARS FESTIVAL!!!!!Intermezzo 1: "So he's climbing tall trees, uh?"
Ja want ons weekend was verbluffend! Na een door de helft van de lodgebewoners geskipte overdracht op donderdag vertrokken we vol goede zin in de pick-up truck naar het koude noorden (ahum). We zijn tot aan Senga Bay
gereden, een idyllisch badplaatjes aan Lake Malawi. Alhier vond onze eerste kennismaking met het goddelijke bilharziawater plaats! Intermezzo 2:
Voor de mensen die het niet weten: bilharzia is schistosomiasis (nare Afrika-parasieten die door de huid van een niksvermoedende zwemmer dringen en hem of haar van binnenuit aftakelen om er via darmen en blaas weer uit te komen). We hebben besloten de ziekte met open armen te verwelkomen, aangezien er geen ontkomen aan is en iedereen dat hier doet. Het douchewater in alle plekken langs het meer komt namelijk ook gewoon uit het meer, dus ach, koop gewoon wat pillen die je over 3 maanden kan slikken en geniet van het waterfestijn!
Ook vrijdag hebben we lekker de hele dag op hetzelfde strand gechilled en toen we in het water met de bal gingen spelen werden we al snel vergezeld door 30 kindjes die schreeuwden om de bal. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!!
Intermezzo 3:
Mensen raken al snel gewend aan de Malawiaanse levensstijl: zo quoten we onze nieuwe Nederlandse aanwinst op de obs&gynae afd. bij het bestellen van een drankje in Senga Bay: "Could I please have a coke.. light??" Waitress: "oh.. light... I have to check that and ask my boss.." NLer: "Well, don't bother, you probably don't have it so just give me a sprite."
Op zaterdagochtend zijn we weer vroeg uit de veren gegaan en hebben we de lange weg naar Chintheche
afgelegd! Dat is een nog idyllischer badplaatsje, met name omdat daar afgelopen weekend het jaarlijks terugkerende fenomeen van het Lake of Stars Festival plaatsvond. Elke mzungu uit Blantyre ging erheen en het bleek dat er in de rest van Malawi ook best veel mzungu's zitten: het zag voor het eerst sinds een maand wit van de mensen. Gelukkig waren er ook nog wel wat Malawianen, anders hadden we rechtsomkeert gemaakt! Het was een fantastische combinatie van zwemmen, zonnen, tent laten opzetten door onze Duitse chauffeur, muziek, hoge golven (ideaal zo'n zee zonder zout) en bier. Op de eerste avond wist Esmée te bewijzen dat ze niet tot 3 kan tellen, wat veroorzaakte dat ze het laatste treetje van een trapje miste en haar enkel verzwikte. Zo kwam het dat zij een niet steun gevend steunverbandje kreeg en de hele volgende dag (de avond zelf ging nog redelijk... alcohol?!) door Lidewij op haar rug werd rondgesjouwd (ja ook vegetariërs wegen veel). Af en toe werd ze in het water gedumpt om als een gestrande zeemeermin verder het water in te kruipen. Oh en die avond werd ook nog bekroond door een ware aap-imitatie van Lidewij. Bungelend met een arm aan een tak trok zij een zeer gelijkend oerang-oetang gezicht, hopelijk 'zie foto' binnenkort. Daarbij bleek er ook een "Harry's Bar" te zijn en aangezien ze iedereen altijd Harry noemt wilde ze graag een T-shirt van de barvrouwen overkopen, wat helaas niet gelukt is. Vandaar wraak: op avond twee heeft zij zich een enorm spandoek van Harry's Bar toegeëigend!Al met al maakte dit ons weekend tot een onvergetelijke belevenis! Om nog maar te zwijgen over de terugweg... We hebben geprobeerd in één ruk door te rijden (8 uur) maar moesten er wel wat vaker aan rukken door een falende koppeling. Toen we namelijk (volgeladen met half Engeland in het bakkie en ons originele reisgezelschap binnen in de auto) op een kwart van de reis wat gerommel hoorde, bleek de koppeling wat problemen te hebben. In Nkhotakhota moesten we tanken en wist een zogenaamde monteur onze chauffeur over te halen bij hem op zijn werkplaats de boel te fixen (wat volgens hem eerst een half uur en toen slechts een uur zou duren --> waarschijnlijk 2 dagen dus) maar gelukkig mochten ze maar 1 schroefje los en weer vast draaien en waren we toen zo verstandig maar gewoon verder te rijden. Gelukkig was een Schotse internist, met de andere helft van Engeland in zijn auto, zo vriendelijk om achter ons te blijven rijden om ons na elke police stop even aan te duwen zodat we in zijn 2 konden starten...
Intermezzo 4:
The magic words in Malawi: "We're doctors from Blantyre" en zo kom je overal zonder problemen door.. We hebben nog nooit meegemaakt dat een land zo discrimineert ten nadele van haar eigen mensen.. Gelukkig komen ook Malawianen soms gratis binnen in de Blue Elephant doordat ze bij ons horen...
Maar goed, na een stuk of 3 keer te zijn aangeduwd door onze Schotse Hooglander (die toch uit de lage landen bleek te komen en niet eens alle Scottish Highland Games kent) bleef de auto 40 km. voor Blantyre na een stukje 30 te hebben gereden toch echt stilstaan. De eerste auto die we voor ons lieten stoppen bleek bestuurd te worden door een automonteur, best handig. Het kwam er uiteindelijk op neer dat de hele truck met bagage en mensen en al naar huis gesleept is: eind goed, al goed!!
Intermezzo Terminalis:
Zoals we al zeiden bleek onze Schots Hooglanden stiekem uit Nederland te komen en had hij een erg goed accent toen wij hem één van onze hoogstaande après ski - liedjes in moerstaal probeerden te leren. Met het accent van Hare Majesteit Bea: "Oh Oh... Ik heb zo'n last... Van herten in de tuin, van herten in de tuin! Ja ja.. Ik heb zo'n last... Van herten in de tuin, van herten in de tuin!" Hopelijk kunnen we er een filmpje van mee naar huis nemen!
Over filmpjes gesproken... Het witte strand, de wuivende palmbomen, het blauwe water en de zwarte negers deden ons toch wel erg denken aan die memorabele clip van Peter André, waardoor wij voor de tweede keer een dansje in het water hebben laten filmen en dit keer onder ons gezang van het nummer "Mysterious Girl"... Balen he, dat het internet hier jullie dit filmpje nog een paar maanden onthoudt...?
Okay, het verhaal is wel weer lang genoeg, check jullie later, homies 4 life.
Feeling hot, hot, hot!!
Written by: Lidewij on Tuesday, September 25, 2007 @ 14:53 | comments (5)
Inmiddels hebben we er weer een leuk weekje erop zitten sinds ons laatste bericht. Het stond vooral in het teken van socializen. We hadden bedacht dat we wel wat meer wilden integreren met de studenten van hier ipv alleen maar onder de mzungu´s te vertoeven. Daarom zijn we niet naar Afrika gegaan. Maandag meteen al goed begonnen en vrienden gemaakt met Gift en Chimwemwe (=happy in Chechewa). Jaja, ze hebben hier erg leuke namen. We kennen ondertussen al drie Gifts en er moet ook nog ergens een Precious rondlopen. Wel handig want als we in het Nederlands over ze willen lullen kunnen we het gewoon hebben over vrolijk en geschenk! Werden meteen uitgenodigd voor een avondje stappen dus dat hebben we afgelopen vrijdag maar direct in praktijk gebracht. Maarrr…eerst zijn we op woensdag nog even op bezoek geweest bij de Carlsberg brouwerij in Blantyre ! Dat is het enige biermerk dat ze hier bijna verkopen, naast hun echte eigen bier (een soort aftreksel van maispap met een beetje alcohol erbij, nog niet geprobeerd). Elke woensdag is er een tour door de brouwerij, maar we hadden al gehoord dat je gewoon te laat moet komen, dan is de tour al voorbij en als je dan even noemt dat je dokter uit de Queens bent mag je onbeperkt bier drinken in de office van zo’n pief. Dat leek ons wel wat, dus wij kwamen daar ook dik te laat aan. Er was dit keer echter helemaal geen tour, maar er was een feest bezig! We mochten wel even 'joinen’ als we zin hadden. Dus al snel zaten we buiten met een biertje een beetje te kletsen met deze en gene en uiteindelijk ook met de kerel die een beetje de baas was daar en ons daarna nog even naar de afterparty heeft meegeloodst om de laatste biertjes te drinken.
Intermezzo 1 :
De mode kent hier allerlei vormen en maten. Zo heb je aan de ene kant de vrouwen met doeken om hun hoofd en de rest van hun lichaam en aan de andere kant de hippere figuren (in dit geval mannen) met een supermooi PTT shirt aan! Herinneren jullie die nog? Die bruin rood gestreepte shirts met PTT erop, haha! Die zijn hier blijkbaar een keertje gedropt en hartstikke stoer.
We hebben dus een hele mooie middag gehad. Nog een mooie foto van Lidewij die geknuffeld wordt door een dronken medewerker van de Carlsberg Brewery! (Eng! Zie foto). Donderdag hadden we ook nog een leuke verrassing. We zijn ondertussen al gewend aan de powercuts die zo om de dag plaatsvinden rond een uurtje of 6. Er is dan geen electriciteit voor 10 min. varierend tot 2 uur. Donderdag leerden we echter een nieuw fenomeen kennen, de watercut! Plotseling hadden we geen water meer! Toen we bij de eigenaren van de lodge om opheldering gingen vragen bleek dat het hele gebied al een week zonder water zat en wij al die tijd op tanks van de lodge hadden geteerd. Natuurlijk hadden ze dus niet even de moeite genomen om ons dat te vertellen zodat we misschien iets zuiniger hadden kunnen doen. Vrijdag dus maar op de campus gedoucht bij ons nieuwe vrienden
Intermezzo 2:
Een mooie quote van Lidewij (spreek even heel Nederlands uit):“Ik heb liever een powercut dan een watercut’’
Zo en dan nu over het weekend! Om het weekend in te luiden hebben we ons kostelijk vermaakt in het gezelschap van onze favoriete Malawiaanse studenten! We hadden namelijk afgesproken dat ze ons na het eten zouden ophalen met de auto (ja! Een van hen had een auto, maar dat ie af en toe wat moeite met starten had valt nog mee!) om vervolgens wat op de campus te gaan drinken. Dat 7 uur uiteindelijk 9 uur werd is natuurlijk iets waar we hier allang niet meer van opkijken. En dat ze bij het zoontje van de eigenaar van onze Lodge een krat lege flesjes gingen lenen om zo niet het statiegeld te hoeven voorschieten hadden we kunnen verwachten.
Maar goed, uiteindelijk zaten we gezellig in een van de kamers op de campus met een stel wat te drinken en te genieten van een worst van 1m lang die in een klein combi-oventje opgekruld lag gaar te worden. Braai noemen ze dat dan, maar was een braai geen barbeque?? Helaas wisten ze niet dat Esmée vegetariër was, anders hadden ze wel wat wortels in huis gehaald!
Hierna gingen we op weg naar the Blue Elephant, de stamkroeg waar we ook ons eerste weekend bezegeld hadden met een danspartij. Ook hier was het weer een wilde bende en we zijn officieel ingewijd in het Afrikaanse tegen-elkaar-oprij-dansen wat hier erg in trek is. Toen we een andere tent (the Blue Diamond) uitprobeerden bleek dat wat minder swingend, dus zijn we weer naar huis gegaan voor een goede nachtrust ter voorbereiding op ons uitstapje!
We hadden namelijk het idee opgevat om naar the Elephant Marsh te gaan in de Shire Valley ! Ergens in het het zuiden is een grote swamp waar je ‘u’ tegen zegt en dat wilden we wel even verkennen. Zaterdagmiddag stapten we vol goede moed in een minibusje richting Nchalo, alwaar we zouden overstappen op een even krakkemikkig minibusje naar Bangula. Wat we echter niet van tevoren wisten, was dat Esmée naast een man zou zitten die naar pis rook en dat Lidewij op een gegeven moment een vrouw naast zich zou krijgen die naar vis stonk. Dat iedereen zijn overtollige zweet over ons heen liet sijpelen valt daarbij dan ook in het niet. Maar ja, wie gaat er dan ook in de heetste maand van het jaar, op het heetste uur van de dag naar het heetste gebied in Malawi?
In Bangula hebben we onszelf uitgewrongen en zijn we op zoek gegaan naar een leuk restaurantje. Dat ze daar alleen maar nsima hadden met kip of bonen was nog schraler dan dat we zelf bij de supermarkt cola moesten kopen omdat het restaurant geen drinken in huis had. Lidewij was zo intelligent om toch kip te bestellen, even vergeten dat je dat hier nooit moet doen! Dus toen de ‘ober’ aan kwam lopen met het bord en de botjes de lucht in staken met sliertjes vet eraan bungelend, herzag ze haar keuze en hebben we een paar jongetjes van de straat geplukt om het op te eten. We zouden eigenlijk na inkopen te hebben gedaan doorgaan naar Makhanga voor de overnachting om zo al dichter bij de Marsh te zijn, maar toen we hoorden dat het daar nóg schraler was dan in Bangula én dat er geen stromend water was, besloten we in Bangula te overnachten. Onze altijd betrouwbare Bradt guide verwees ons naar the Council Resthouse, maar daar aangekomen bleken er geen kamers, geen water of ja, eigenlijk helemaal niks te zijn. Gelukkig wilden de jochies die ons voor een paar kwacha de weg wezen ons wel verder brengen naar de Holiday Inn resthouse, wat sjieker klinkt dan het was. Gelukkig hadden ze stromend water, wat uit een hoge kraan op je hoofd kletste in een klein hokje op het terrein. Dat het water door de wc wat minder goed stroomde was te ruiken.
Onze kamer was fantastisch! Gelukkig hadden we naar dit mosquito paradijs onze eigen klamboes meegenomen, want die ontbraken. Dat de lakens vol gaten, roos en vieze curieuze pluisjes zaten, het smoezelige matras compleet door de bodem zakte én dat het er 45 graden Celsius was vonden we nog niet zo erg. Maar ons mooie uitzicht op een erf met een huis met mensen die werkelijkwaar de hele nacht elkaar hebben lopen uitschelden (Malawi: the warm heart of Africa) en waar vervolgens een man zijn vrouw volledig in elkaar gemept heeft, was iets minder geslaagd. Dit betekende dus dat we zo goed als niet geslapen hebben, maar wel netjes vroeg uit de veren (?) zijn gegaan om op tijd naar de Marsh te kunnen. Omdat we nergens brood hadden kunnen kopen moesten we weer in een restaurant ontbijten. Helaas was die van de dag ervoor nog niet open dus gingen we naar een andere, waar ze wel brood en eieren hadden met frietjes! Dat we niet geboekt hadden was niet zo’n probleem, dan hoefden we alleen maar een paar minuutjes te wachten. Anderhalf uur dus. Toen we na achten hoopten bij de supermarkt water te kunnen kopen (ja die zou eigenlijk om 7 u open gaan, maar die ‘manager’ loopt er meestal pas rond 8 u heen) stond die vrouw bij de poort te wachten... Ze had iemand gestuurd om de sleutel te halen bij het politiebureau en dat zou nog 20 min. duren. Wij rekenden daardoor al op een uur, dus zijn maar met het restje vocht dat we nog hadden en wat nieuwe cola van het restaurant op pad gegaan.
Dit werd wederom een tocht met ons geliefde vervoermiddel: de fietstaxi. Het was weer een vet tochtje, langs veel leuke dorpjes in the middle of nowhere met alweer schreeuwende kindjes (wat is er zo leuk aan ons?? ) en een mooi groen landschap. Net voorbij Makhanga zei Lidewijs fiets KRAK en ja hoor, een of ander stukje tussen ketting en wiel was gebroken… Toen wilden ze op één fiets tweemaal heen en weer rijden met ons om de beurt achterop, maar wij hadden een Nederlandse oplossing: gewoon met zijn drieën op de fiets! Toen Lidewij lepeltje lepeltje bij Esmée achterop klom werden we ook hartelijk uitgelachen door een dorpsvrouw. Toch vreemd, want als het om minibusjes en matola’s (pick-up trucks) gaat blijven ze wél stapelen!
Intermezzo 3:
In het Queen Elisabeth Central Hospital van Blantyre hebben ze in de gangen allemaal leuke adviesposters hangen. Zo is het niet verstandig om in een minibusje te zitten als een van de passagiers tuberculose heeft (oh?), moet je vooral niet in je eentje leegbloeden na een bevalling, seks uitstellen tot na het huwelijk om HIV besmetting tegen te gaan en altijd de politie waarschuwen als je iemand drugs ziet verkopen. (Zie foto Blantyre)
Eenmaal bij de Elephant Marsh beloofde de eigenaar van een mooi bootje dat het ‘half Eden’s Garden’ was en dat we dus erg blij moesten zijn er te kunnen zijn. Het was ook zeker wel relaxed vertoeven op het water, zo tussen de waterlelies, in de stilte met alleen af en toe een boomstamkano met vissers erin. Toch leek het meer op een groot uitgevallen, verwoekerde Nederlandse vijver. Het was dankzij wat palmbomen op de achtergrond en redelijk mooie en aparte vogels dat we ons bewust bleven van het feit dat we toch echt in Afrika zaten. Gelukkig heft Esmée wel een mooie libelle op de foto kunnen zetten na 30 keer proberen.
Weer terug aan wal stonden onze taxichauffeurs gereed met twee gefixte fietsen en zijn we teruggegaan naar Bangula. Dit keer hadden we wel gereserveerd voor een lunch in het restaurant, maar het mocht niet baten… Het zou nog minstens een half uur duren en er ging net een minibus terug dus zijn we maar gelijk begonnen aan onze barre tocht door de zinderende hitte weer terug naar Blantyre.
Dat was weer een spetterend weekend. Voor al jullie spetterende belevenissen kunnen jullie weer terecht op de sticky notes pagina en bij de comments, want de site werkt weer volledig hier!!
xxx
! Dat is het enige biermerk dat ze hier bijna verkopen, naast hun echte eigen bier (een soort aftreksel van maispap met een beetje alcohol erbij, nog niet geprobeerd). Elke woensdag is er een tour door de brouwerij, maar we hadden al gehoord dat je gewoon te laat moet komen, dan is de tour al voorbij en als je dan even noemt dat je dokter uit de Queens bent mag je onbeperkt bier drinken in de office van zo’n pief. Dat leek ons wel wat, dus wij kwamen daar ook dik te laat aan. Er was dit keer echter helemaal geen tour, maar er was een feest bezig! We mochten wel even 'joinen’ als we zin hadden. Dus al snel zaten we buiten met een biertje een beetje te kletsen met deze en gene en uiteindelijk ook met de kerel die een beetje de baas was daar en ons daarna nog even naar de afterparty heeft meegeloodst om de laatste biertjes te drinken. Intermezzo 1 :
De mode kent hier allerlei vormen en maten. Zo heb je aan de ene kant de vrouwen met doeken om hun hoofd en de rest van hun lichaam en aan de andere kant de hippere figuren (in dit geval mannen) met een supermooi PTT shirt aan! Herinneren jullie die nog? Die bruin rood gestreepte shirts met PTT erop, haha! Die zijn hier blijkbaar een keertje gedropt en hartstikke stoer.
We hebben dus een hele mooie middag gehad. Nog een mooie foto van Lidewij die geknuffeld wordt door een dronken medewerker van de Carlsberg Brewery! (Eng! Zie foto). Donderdag hadden we ook nog een leuke verrassing. We zijn ondertussen al gewend aan de powercuts die zo om de dag plaatsvinden rond een uurtje of 6. Er is dan geen electriciteit voor 10 min. varierend tot 2 uur. Donderdag leerden we echter een nieuw fenomeen kennen, de watercut! Plotseling hadden we geen water meer! Toen we bij de eigenaren van de lodge om opheldering gingen vragen bleek dat het hele gebied al een week zonder water zat en wij al die tijd op tanks van de lodge hadden geteerd. Natuurlijk hadden ze dus niet even de moeite genomen om ons dat te vertellen zodat we misschien iets zuiniger hadden kunnen doen. Vrijdag dus maar op de campus gedoucht bij ons nieuwe vrienden
Intermezzo 2:
Een mooie quote van Lidewij (spreek even heel Nederlands uit):“Ik heb liever een powercut dan een watercut’’
Zo en dan nu over het weekend! Om het weekend in te luiden hebben we ons kostelijk vermaakt in het gezelschap van onze favoriete Malawiaanse studenten! We hadden namelijk afgesproken dat ze ons na het eten zouden ophalen met de auto (ja! Een van hen had een auto, maar dat ie af en toe wat moeite met starten had valt nog mee!) om vervolgens wat op de campus te gaan drinken. Dat 7 uur uiteindelijk 9 uur werd is natuurlijk iets waar we hier allang niet meer van opkijken. En dat ze bij het zoontje van de eigenaar van onze Lodge een krat lege flesjes gingen lenen om zo niet het statiegeld te hoeven voorschieten hadden we kunnen verwachten.
Maar goed, uiteindelijk zaten we gezellig in een van de kamers op de campus met een stel wat te drinken en te genieten van een worst van 1m lang die in een klein combi-oventje opgekruld lag gaar te worden. Braai noemen ze dat dan, maar was een braai geen barbeque?? Helaas wisten ze niet dat Esmée vegetariër was, anders hadden ze wel wat wortels in huis gehaald!
Hierna gingen we op weg naar the Blue Elephant, de stamkroeg waar we ook ons eerste weekend bezegeld hadden met een danspartij. Ook hier was het weer een wilde bende en we zijn officieel ingewijd in het Afrikaanse tegen-elkaar-oprij-dansen wat hier erg in trek is. Toen we een andere tent (the Blue Diamond) uitprobeerden bleek dat wat minder swingend, dus zijn we weer naar huis gegaan voor een goede nachtrust ter voorbereiding op ons uitstapje!
We hadden namelijk het idee opgevat om naar the Elephant Marsh te gaan in de Shire Valley
! Ergens in het het zuiden is een grote swamp waar je ‘u’ tegen zegt en dat wilden we wel even verkennen. Zaterdagmiddag stapten we vol goede moed in een minibusje richting Nchalo, alwaar we zouden overstappen op een even krakkemikkig minibusje naar Bangula. Wat we echter niet van tevoren wisten, was dat Esmée naast een man zou zitten die naar pis rook en dat Lidewij op een gegeven moment een vrouw naast zich zou krijgen die naar vis stonk. Dat iedereen zijn overtollige zweet over ons heen liet sijpelen valt daarbij dan ook in het niet. Maar ja, wie gaat er dan ook in de heetste maand van het jaar, op het heetste uur van de dag naar het heetste gebied in Malawi? In Bangula hebben we onszelf uitgewrongen en zijn we op zoek gegaan naar een leuk restaurantje. Dat ze daar alleen maar nsima hadden met kip of bonen was nog schraler dan dat we zelf bij de supermarkt cola moesten kopen omdat het restaurant geen drinken in huis had. Lidewij was zo intelligent om toch kip te bestellen, even vergeten dat je dat hier nooit moet doen! Dus toen de ‘ober’ aan kwam lopen met het bord en de botjes de lucht in staken met sliertjes vet eraan bungelend, herzag ze haar keuze en hebben we een paar jongetjes van de straat geplukt om het op te eten. We zouden eigenlijk na inkopen te hebben gedaan doorgaan naar Makhanga voor de overnachting om zo al dichter bij de Marsh te zijn, maar toen we hoorden dat het daar nóg schraler was dan in Bangula én dat er geen stromend water was, besloten we in Bangula te overnachten. Onze altijd betrouwbare Bradt guide verwees ons naar the Council Resthouse, maar daar aangekomen bleken er geen kamers, geen water of ja, eigenlijk helemaal niks te zijn. Gelukkig wilden de jochies die ons voor een paar kwacha de weg wezen ons wel verder brengen naar de Holiday Inn resthouse, wat sjieker klinkt dan het was. Gelukkig hadden ze stromend water, wat uit een hoge kraan op je hoofd kletste in een klein hokje op het terrein. Dat het water door de wc wat minder goed stroomde was te ruiken.
Onze kamer was fantastisch! Gelukkig hadden we naar dit mosquito paradijs onze eigen klamboes meegenomen, want die ontbraken. Dat de lakens vol gaten, roos en vieze curieuze pluisjes zaten, het smoezelige matras compleet door de bodem zakte én dat het er 45 graden Celsius was vonden we nog niet zo erg. Maar ons mooie uitzicht op een erf met een huis met mensen die werkelijkwaar de hele nacht elkaar hebben lopen uitschelden (Malawi: the warm heart of Africa) en waar vervolgens een man zijn vrouw volledig in elkaar gemept heeft, was iets minder geslaagd. Dit betekende dus dat we zo goed als niet geslapen hebben, maar wel netjes vroeg uit de veren (?) zijn gegaan om op tijd naar de Marsh te kunnen. Omdat we nergens brood hadden kunnen kopen moesten we weer in een restaurant ontbijten. Helaas was die van de dag ervoor nog niet open dus gingen we naar een andere, waar ze wel brood en eieren hadden met frietjes! Dat we niet geboekt hadden was niet zo’n probleem, dan hoefden we alleen maar een paar minuutjes te wachten. Anderhalf uur dus. Toen we na achten hoopten bij de supermarkt water te kunnen kopen (ja die zou eigenlijk om 7 u open gaan, maar die ‘manager’ loopt er meestal pas rond 8 u heen) stond die vrouw bij de poort te wachten... Ze had iemand gestuurd om de sleutel te halen bij het politiebureau en dat zou nog 20 min. duren. Wij rekenden daardoor al op een uur, dus zijn maar met het restje vocht dat we nog hadden en wat nieuwe cola van het restaurant op pad gegaan.
Dit werd wederom een tocht met ons geliefde vervoermiddel: de fietstaxi. Het was weer een vet tochtje, langs veel leuke dorpjes in the middle of nowhere met alweer schreeuwende kindjes (wat is er zo leuk aan ons?? ) en een mooi groen landschap. Net voorbij Makhanga zei Lidewijs fiets KRAK en ja hoor, een of ander stukje tussen ketting en wiel was gebroken… Toen wilden ze op één fiets tweemaal heen en weer rijden met ons om de beurt achterop, maar wij hadden een Nederlandse oplossing: gewoon met zijn drieën op de fiets! Toen Lidewij lepeltje lepeltje bij Esmée achterop klom werden we ook hartelijk uitgelachen door een dorpsvrouw. Toch vreemd, want als het om minibusjes en matola’s (pick-up trucks) gaat blijven ze wél stapelen!
Intermezzo 3:
In het Queen Elisabeth Central Hospital van Blantyre hebben ze in de gangen allemaal leuke adviesposters hangen. Zo is het niet verstandig om in een minibusje te zitten als een van de passagiers tuberculose heeft (oh?), moet je vooral niet in je eentje leegbloeden na een bevalling, seks uitstellen tot na het huwelijk om HIV besmetting tegen te gaan en altijd de politie waarschuwen als je iemand drugs ziet verkopen. (Zie foto Blantyre)
Eenmaal bij de Elephant Marsh
beloofde de eigenaar van een mooi bootje dat het ‘half Eden’s Garden’ was en dat we dus erg blij moesten zijn er te kunnen zijn. Het was ook zeker wel relaxed vertoeven op het water, zo tussen de waterlelies, in de stilte met alleen af en toe een boomstamkano met vissers erin. Toch leek het meer op een groot uitgevallen, verwoekerde Nederlandse vijver. Het was dankzij wat palmbomen op de achtergrond en redelijk mooie en aparte vogels dat we ons bewust bleven van het feit dat we toch echt in Afrika zaten. Gelukkig heft Esmée wel een mooie libelle op de foto kunnen zetten na 30 keer proberen.Weer terug aan wal stonden onze taxichauffeurs gereed met twee gefixte fietsen en zijn we teruggegaan naar Bangula. Dit keer hadden we wel gereserveerd voor een lunch in het restaurant, maar het mocht niet baten… Het zou nog minstens een half uur duren en er ging net een minibus terug dus zijn we maar gelijk begonnen aan onze barre tocht door de zinderende hitte weer terug naar Blantyre.
Dat was weer een spetterend weekend. Voor al jullie spetterende belevenissen kunnen jullie weer terecht op de sticky notes pagina en bij de comments, want de site werkt weer volledig hier!!
xxx
Honger maakt rauwe bonen zoet
Written by: Lidewij on Wednesday, September 19, 2007 @ 11:35 | comments (3)
Hehe… eindelijk zitten we achter de pc. We hebben ons eerst door de gangen gerold, hebben ons aan de trapleuning omhoog getrokken en zijn vervolgens naar de computerruimte gekropen waar we toch echt half op moesten staan voordat we konden zitten. Ja jongens en meisjes, we hebben spierpijn!
Daarover straks meer. Eerst nog even snel over vorige week. Vorige week hebben we onze eerste kindjes op de wereld gezet! Lidewij heeft donderdag een jongetje van 3200 gram op de wereld gezet en Esmée vrijdag een meisje van 2600 gram. (Zij had donderdag ook een poging gedaan, maar heeft vervolgens 4 uur lang naast een vrouw gezeten, af en toe voor ventilator gespeeld, waarna die vrouw het gewoon vertikte om te bevallen voordat we toch echt naar huis moesten omdat het anders donker zou worden. Ze keek nog even snel bij een andere bevalling, maar zodra ze aan kwam lopen hield die ook spontaan ermee op. Gelukkig de dag erna dus meer geluk). We hebben er natuurlijk even een fotootje (Blantyre) van genomen. Wel echt superleuk als je ineens zo’n kindje in je handen hebt. En die gelukkig ook allebei gezond waren. We hebben de kindjes ook moeten wegen, polsbandje maken en uiteindelijk weer aan de moeder gegeven.
Maar dan dus nog even over de spierpijn. We hadden weer grootse plannen voor afgelopen weekend, we gingen namelijk Mount Mulanje beklimmen (Mulanje massif). We hadden van tevoren wat inlichtingen gekregen van andere mzungu’s uit het ziekenhuis en hadden dus van tevoren geboekt voor de CCAP hut die boven op de berg lag. Het plan was dus om er zaterdag heen te klimmen, daar te overnachten en zondag weer af te dalen en voor het donker weer thuis te zijn. Volgens onze bron was het drie kwartier om naar het plaatsje Chitakali te komen en van daar nog eens drie kwartier om tot aan de voet van de berg te komen. De tocht zou normaal gesproken 6 uur duren, maar zei hij: ‘you guys seem pretty fit so it may take you 4 to 5 hours’. Goedgemutst gingen we dus om 8 uur weg van de Kabula Lodge. We hebben zoals gewoonlijk ons favoriete vervoermiddel, de minibus, genomen. In de minibus heeft Esmee nog geprobeerd een stukje van Lidewij d’r haar aan een paar vrouwen te verkopen voor 1000 kwacha, maar denk dat het niet genoeg was om er een pruik van te maken dus de deal is niet doorgegaan. Helaas deed de minibus er iets langer over dan verwacht dus we waren pas om half 11 in Chitakali. Daar konden we weer in een pick-up truck mee naar de voet van de berg, maar zoals we dus inmiddels gewend zijn in Malawi is vol niet echt vol en dus hebben we een uur moeten wachten voordat de achterbak vol genoeg gestouwd was met mensen! Toen we aan de voet van de berg kwamen was het dus inmiddels kwart over 12 en voor we vertrokken (betalen, plassen, gids regelen) kwart voor een. Met een tocht van gemiddeld 6 uur, maar waar wij misschien 4-5 uur over zouden doen, was het dus een beetje laat! Rond half 6 begint het hier te schemeren en om 6 uur is het toch wel echt donker. Leek ons niet zo handig om dan nog bezig te zijn met de wandeling. Dus we hadden haast.
Onze gids had dat ook door en we zetten er dus ook flink de pas in. Na een half uur steil de berg op waren we dus al redelijk bezweet, buiten adem en hadden we verzuurde spieren. Toch gaven we natuurlijk niet op, bikkels als we zijn. Af en toe passeerden we een riviertje waar we onze watervoorraad konden aanvullen. (Ohja, we hadden ook nog eens vet zware tassen op onze rug vanwege al het water en al het voedsel wat we ook mee moesten nemen voor twee dagen.) Wel echt supermooie uitzichten, mooie planten, vlinders, vogels. Af en toe kwamen we ook nog mannen met enorm grote houtblokken op hun hoofd tegen, die blootvoets de hele weg naar beneden aflegden! Ze haalden het hout vlakbij de CCAP hut vandaan, dus ze lopen elke dag 1300 m omhoog (van 700 m naar 2000 m) en komen dan met een blok van 150 kg op hun hoofd weer naar beneden. Gekkenwerk. Voor een zo’n blok krijgen ze dan 700 kwacha op z’n hoogst. Dat komt dus neer op zo’n 3,5 euro. Maar goed, verder met onze strubbelingen. Alsof we nog niet kapot genoeg waren werd ons ook nog eens de adem benomen door dikke rookontwikkelingen van bosbranden. Jagers vinden het namelijk normaal om de hele berg in de fik te zetten, zodat het wild moet vluchten. Dat de firebreaks (een strook van een meter breed zonder groen) met sterke wind niet goed werken maakt dan niet uit. Gelukkig was de vuurlinie maar 5 meter van ons pad verwijderd dus konden we er nog wel even langs. Na deze vuurlinie stonden we bovenop een heuvel waar we eindelijk de hut konden zien liggen! De laatste 100 meter konden we dus eindelijk weer afdalen, van 2100 m naar 2000 m (na alleen maar steil omhoog geklauterd te zijn). We renden/ struikelden het terrein op en hebben ons in een stoel geworpen. Toen we op ons klokje keken was het 16.05 uur! We hadden het dus gewoon in 3 uur en 20 minuten gelopen! Volgens de gids was dit een record (voor toeristen). Het was wel een warm welkom om een koel flesje cola (ehh.. koelkast?) te verorberen, wat dus het enige was wat ze wel in de hut hadden. We zijn meteen aan ons avondmaal begonnen. Rijst met bonen! Een heerlijk typisch Malawiaans maal. We konden ons eten in de open haard klaarmaken in met roet beslagen pannen. We zaten zelf dus ook al snel onder de zwarte vegen, het werd uiteindelijk dus wel een mooi Dickens tafereel. Twee meisjes onder het zwarte roet, smerige voeten, vieze kleren met als avondmaal rijst met bonen. Maar zoals de titel en het spreekwoord dus zeggen, honger maakt rauwe bonen zoet!
In de hut verbleven ook twee Ierse meisjes, die overigens wél een porter mee hadden genomen om hun tassen de berg op te dragen en er dan nog 4,5 uur over hebben gedaan. Mietjes! Wel gezellig mee gekletst. Een douche vonden we inmiddels wel aantrekkelijk dus dat ging als volgt. Buiten warmden ze een grote emmer met water op boven een vuurtje, dit werd in een klein houten hokje in een teil gegooid, bekertje erbij en gooi jezelf maar nat!
‘s Avonds hadden de Ierse meisjes het leuke idee om de guides en porter te vragen verhalen te vertellen over spirits en witches bij het haardvuur. Nou dit konden ze goed ook. Na een paar verhalen durfden we niet meer naar de wc (buiten) en al helemaal niet naar de gordijnloze ramen te kijken. Gelukkig sloten ze af met een paar grappige anekdoktes en tradities dus zijn we toch maar snel naar de wc gerend en hebben redelijk geslapen.
De volgende ochtend hebben we (om ons brood te sparen voor de rest van de dag) ontbeten met rijst en pindakaas. Jummie! Daarna zijn we een stukje doorgelopen naar een riviertje met een heel mooi ijskoud helder bergmeertje waar we uitbundig in gesprongen zijn en vervolgens als hysterische wijven hebben ‘staan’ gillen van de kou. Wel echt heel mooi en uiteindelijk hebben we best wel een tijdje gezwommen. De weg terug ging nog een uur sneller, maar vergde wel wat van onze knieën en voeten. Beneden aan de berg hadden we het geluk dat we direct in een langsrijdende pick-up truck konden springen, die niet verder volgestouwd werd, waarna we met volle vaart over de zandweg terug stoven naar het dorpje. De minibus terug naar Blantyre gaf wat meer problemen. Toen Lidewij eindelijk kon zitten (zijwaarts met haar benen in een hoek van 50 graden met de bank voor haar, omdat haar benen anders simpelweg niet passen) bleek de bus nogal moeite te hebben de berg op te komen en haalden vele andere minibusjes ons in. Een stukje voor Limbe klonk er plotseling ook een vreemd geluid vanaf het rechterachterwiel, natuurlijk bleef de chauffeur gewoon door kachelen. Na een luid krakend geluid kwam de bus echter rokend tot stilstand en bleek dat het achterwiel compleet vernaggeld was. Iedereen ging de bus uit en bleef wachten op een oplossing, maar wij zijn maar gewoon doorgelopen en hebben al gauw een lift kunnen regelen van Canadese missionarissen.
Nou dat was dus weer een dynamisch weekend! Zodra die Harry van de ICT onze site eindelijk weer heeft goedgekeurd checken we jullie sticky notes (comments kunnen we wel al lezen!)
Kusje
Daarover straks meer. Eerst nog even snel over vorige week. Vorige week hebben we onze eerste kindjes op de wereld gezet! Lidewij heeft donderdag een jongetje van 3200 gram op de wereld gezet en Esmée vrijdag een meisje van 2600 gram. (Zij had donderdag ook een poging gedaan, maar heeft vervolgens 4 uur lang naast een vrouw gezeten, af en toe voor ventilator gespeeld, waarna die vrouw het gewoon vertikte om te bevallen voordat we toch echt naar huis moesten omdat het anders donker zou worden. Ze keek nog even snel bij een andere bevalling, maar zodra ze aan kwam lopen hield die ook spontaan ermee op. Gelukkig de dag erna dus meer geluk). We hebben er natuurlijk even een fotootje (Blantyre) van genomen. Wel echt superleuk als je ineens zo’n kindje in je handen hebt. En die gelukkig ook allebei gezond waren. We hebben de kindjes ook moeten wegen, polsbandje maken en uiteindelijk weer aan de moeder gegeven.
Maar dan dus nog even over de spierpijn. We hadden weer grootse plannen voor afgelopen weekend, we gingen namelijk Mount Mulanje
beklimmen (Mulanje massif). We hadden van tevoren wat inlichtingen gekregen van andere mzungu’s uit het ziekenhuis en hadden dus van tevoren geboekt voor de CCAP hut die boven op de berg lag. Het plan was dus om er zaterdag heen te klimmen, daar te overnachten en zondag weer af te dalen en voor het donker weer thuis te zijn. Volgens onze bron was het drie kwartier om naar het plaatsje Chitakali te komen en van daar nog eens drie kwartier om tot aan de voet van de berg te komen. De tocht zou normaal gesproken 6 uur duren, maar zei hij: ‘you guys seem pretty fit so it may take you 4 to 5 hours’. Goedgemutst gingen we dus om 8 uur weg van de Kabula Lodge. We hebben zoals gewoonlijk ons favoriete vervoermiddel, de minibus, genomen. In de minibus heeft Esmee nog geprobeerd een stukje van Lidewij d’r haar aan een paar vrouwen te verkopen voor 1000 kwacha, maar denk dat het niet genoeg was om er een pruik van te maken dus de deal is niet doorgegaan. Helaas deed de minibus er iets langer over dan verwacht dus we waren pas om half 11 in Chitakali. Daar konden we weer in een pick-up truck mee naar de voet van de berg, maar zoals we dus inmiddels gewend zijn in Malawi is vol niet echt vol en dus hebben we een uur moeten wachten voordat de achterbak vol genoeg gestouwd was met mensen! Toen we aan de voet van de berg kwamen was het dus inmiddels kwart over 12 en voor we vertrokken (betalen, plassen, gids regelen) kwart voor een. Met een tocht van gemiddeld 6 uur, maar waar wij misschien 4-5 uur over zouden doen, was het dus een beetje laat! Rond half 6 begint het hier te schemeren en om 6 uur is het toch wel echt donker. Leek ons niet zo handig om dan nog bezig te zijn met de wandeling. Dus we hadden haast.Onze gids had dat ook door en we zetten er dus ook flink de pas in. Na een half uur steil de berg op waren we dus al redelijk bezweet, buiten adem en hadden we verzuurde spieren. Toch gaven we natuurlijk niet op, bikkels als we zijn. Af en toe passeerden we een riviertje waar we onze watervoorraad konden aanvullen. (Ohja, we hadden ook nog eens vet zware tassen op onze rug vanwege al het water en al het voedsel wat we ook mee moesten nemen voor twee dagen.) Wel echt supermooie uitzichten, mooie planten, vlinders, vogels. Af en toe kwamen we ook nog mannen met enorm grote houtblokken op hun hoofd tegen, die blootvoets de hele weg naar beneden aflegden! Ze haalden het hout vlakbij de CCAP hut vandaan, dus ze lopen elke dag 1300 m omhoog (van 700 m naar 2000 m) en komen dan met een blok van 150 kg op hun hoofd weer naar beneden. Gekkenwerk. Voor een zo’n blok krijgen ze dan 700 kwacha op z’n hoogst. Dat komt dus neer op zo’n 3,5 euro. Maar goed, verder met onze strubbelingen. Alsof we nog niet kapot genoeg waren werd ons ook nog eens de adem benomen door dikke rookontwikkelingen van bosbranden. Jagers vinden het namelijk normaal om de hele berg in de fik te zetten, zodat het wild moet vluchten. Dat de firebreaks (een strook van een meter breed zonder groen) met sterke wind niet goed werken maakt dan niet uit. Gelukkig was de vuurlinie maar 5 meter van ons pad verwijderd dus konden we er nog wel even langs. Na deze vuurlinie stonden we bovenop een heuvel waar we eindelijk de hut konden zien liggen! De laatste 100 meter konden we dus eindelijk weer afdalen, van 2100 m naar 2000 m (na alleen maar steil omhoog geklauterd te zijn). We renden/ struikelden het terrein op en hebben ons in een stoel geworpen. Toen we op ons klokje keken was het 16.05 uur! We hadden het dus gewoon in 3 uur en 20 minuten gelopen! Volgens de gids was dit een record (voor toeristen). Het was wel een warm welkom om een koel flesje cola (ehh.. koelkast?) te verorberen, wat dus het enige was wat ze wel in de hut hadden. We zijn meteen aan ons avondmaal begonnen. Rijst met bonen! Een heerlijk typisch Malawiaans maal. We konden ons eten in de open haard klaarmaken in met roet beslagen pannen. We zaten zelf dus ook al snel onder de zwarte vegen, het werd uiteindelijk dus wel een mooi Dickens tafereel. Twee meisjes onder het zwarte roet, smerige voeten, vieze kleren met als avondmaal rijst met bonen. Maar zoals de titel en het spreekwoord dus zeggen, honger maakt rauwe bonen zoet!
In de hut verbleven ook twee Ierse meisjes, die overigens wél een porter mee hadden genomen om hun tassen de berg op te dragen en er dan nog 4,5 uur over hebben gedaan. Mietjes! Wel gezellig mee gekletst. Een douche vonden we inmiddels wel aantrekkelijk dus dat ging als volgt. Buiten warmden ze een grote emmer met water op boven een vuurtje, dit werd in een klein houten hokje in een teil gegooid, bekertje erbij en gooi jezelf maar nat!
‘s Avonds hadden de Ierse meisjes het leuke idee om de guides en porter te vragen verhalen te vertellen over spirits en witches bij het haardvuur. Nou dit konden ze goed ook. Na een paar verhalen durfden we niet meer naar de wc (buiten) en al helemaal niet naar de gordijnloze ramen te kijken. Gelukkig sloten ze af met een paar grappige anekdoktes en tradities dus zijn we toch maar snel naar de wc gerend en hebben redelijk geslapen.
De volgende ochtend hebben we (om ons brood te sparen voor de rest van de dag) ontbeten met rijst en pindakaas. Jummie! Daarna zijn we een stukje doorgelopen naar een riviertje met een heel mooi ijskoud helder bergmeertje waar we uitbundig in gesprongen zijn en vervolgens als hysterische wijven hebben ‘staan’ gillen van de kou. Wel echt heel mooi en uiteindelijk hebben we best wel een tijdje gezwommen. De weg terug ging nog een uur sneller, maar vergde wel wat van onze knieën en voeten. Beneden aan de berg hadden we het geluk dat we direct in een langsrijdende pick-up truck konden springen, die niet verder volgestouwd werd, waarna we met volle vaart over de zandweg terug stoven naar het dorpje. De minibus terug naar Blantyre gaf wat meer problemen. Toen Lidewij eindelijk kon zitten (zijwaarts met haar benen in een hoek van 50 graden met de bank voor haar, omdat haar benen anders simpelweg niet passen) bleek de bus nogal moeite te hebben de berg op te komen en haalden vele andere minibusjes ons in. Een stukje voor Limbe klonk er plotseling ook een vreemd geluid vanaf het rechterachterwiel, natuurlijk bleef de chauffeur gewoon door kachelen. Na een luid krakend geluid kwam de bus echter rokend tot stilstand en bleek dat het achterwiel compleet vernaggeld was. Iedereen ging de bus uit en bleef wachten op een oplossing, maar wij zijn maar gewoon doorgelopen en hebben al gauw een lift kunnen regelen van Canadese missionarissen.
Nou dat was dus weer een dynamisch weekend! Zodra die Harry van de ICT onze site eindelijk weer heeft goedgekeurd checken we jullie sticky notes (comments kunnen we wel al lezen!)
Kusje
Weird Dutchies on Safari
Written by: Esmée on Tuesday, September 11, 2007 @ 16:43 | comments (9)
Inmiddels zitten we alweer in week 2 van ons coschap, maar in het weekend waren we vrij dus zijn we weer aan een spannend avontuur begonnen! We hadden afgesproken om met een aantal andere mensen uit de lodge naar Liwonde National Park (punt) te gaan. Uiteindelijk was ineens iedereen aan de schijterij (behalve wij) en dus vertrokken we op zaterdag (nog maar) met zn vieren. Lidewij, Esmee en twee Duitsers: Holger und Martin jawohl. Rond uurtje of half 7 's ochtends zijn we naar ons eerste vervoermiddel gelopen, opnieuw een minibus! We love the minibus. Dat werd dus weer een knus en hobbelig ritje richting Ulongwe. Helaas bedachten de chauffeurs van de minibus dat ze toch maar niet gingen doorrijden naar Ulongwe en werden we zonder pardon overgeplaatst in een andere auto. Of nouja, achterin de bak van een pick-up truck. Echt zoals je dus ziet op van die beelden uit Afrika, allemaal mensen gewoon achterin zo'n bak, staan, zitten, maakt niet uit als het maar past. Wij zijn maar gaan zitten want we hadden geen zin dat we bij een hobbel de berm in gesmeten zouden worden. Lidewij had op een gegeven moment een blote eelterige, zanderige voet van een vrouw zonder tanden op haar poezelige huidje, blootgesteld aan alle invloeden aangezien ook zij mooie Nike Air Jerusalem aanhad. Dit kietelde enorm en Lidewij werd helemaal gek, maar helaas duurde het een tijd voor haar voet eindelijk bevrijd werd uit deze benarde positie. Uiteindelijk hebben we daarmee wel Ulongwe gehaald, waar we weer konden overstappen op ons volgende vervoermiddel. De fietstaxi! Je moet dit zien als een fiets, met een rekje achterop waar iets van een kussen op bevestigd is. Superleuk ritje over zandweggetjes door de middle of nowhere. Tot we bij het eerste dorpje aankwamen.. .zodra een kindje (of volwassene) je zag aankomen werd er geschreeuwd: 'mzungu! hello! hello! hello!', waarop alle kinderen uit het dorp naar de weg kwamen rennen om te zwaaien, hello te roepen en af en toe een high five te geven als ze het durfden. Was wel beetje tegenstrijdig gevoel, want aan de ene kant voelt het stom om terug te zwaaien enzo, lijkt net of je de koningin bent terwijl je gewoon maar een mzungu bent. Aan de andere kant is het ook arrogant om niet terug te zwaaien dus toch maar vrolijk terug geroepen en gezwaaid. Na drie kwartier tot een uur op de fiets kwamen we bij ons allerlaatste vervoermiddel: een bootje over de Shire rivier naar de lodge. Eerst wilde we gaan kamperen, maar uiteindelijk maakte het qua geld niet zoveel uit dus hadden we toch maar voor de lodge inclusief 3 maaltijden en 2 safaris gekozen. We zeiden dus ook tegen de man in de boot dat we naar de lodge moesten. In de boot zat ook nog een ouder echtpaar waarvan de man ook in het Queens hospital werkte en die Holger kende. Zij stonden al verbaasd dat wij als studenten naar de lodge gingen en zij naar Camp Mvuu. Wij afgezet bij de lodge, supermooi, tropisch, we kregen meteen een welkomstdrankje. en zagen van afstand al onze eerste krokodil en baviaan. Tot ze er ineens achterkwamen dat er iets niet klopte en ons uit kwamen leggen dat er een 'mistake' was gemaakt... We moesten toch naar Camp Mvuu! We waren al bang dat we nu zonder tent zaten, maar het bleek dat je daar hele relaxte soort chalets had, direct aan de rivier, midden in de natuur, met gaas i.p.v. ramen en dus directe toegang tot de roep van een nijlpaard tijdens de nacht. Na de lunch hebben we ons nog even charmant in het zwembad geworpen en zijn toen om 4 uur met de jeep op safari gegaan. Het was supermooi: buffels, apen, bavianen, verschillende antilopes, nijlpaarden, wilde zwijnen, nog snel in het donker een olifant, verschillende mooie vogels, een gemiste zonsondergang bij de rivier omdat een van die Duitse arslogen een bepaalde vogel maar niet spotte en ons zo vertraging bezorgde, een fantastische sterrenhemel met uitleg waar het zuiden is e.d., een break met een biertje op de oever naast de antilopen en zwijnen, om stil van te worden... :)
Na het diner hebben we nog even voor onze hut gezeten, iets te dicht bij de rivier want we schrokken ineens op van een wild zwijn. Hij kwam ons iets te dichtbij dus zijn we maar weer echt op ons terras gaan zitten. De nacht was vol heerlijke dierengeluiden, hippo's en zelfs het getrompetter van een olifant kon je horen en toen we dachten zonsopgang te gaan zien zagen we een hele dikke hippo langs onze hut lopen, echt te mooi! Die ochtend deden we een bootsafari, wat wederom prachtig was. We konden erg dicht bij de krokodillen en hippo's komen en zagen op de oever weer veel mooie al eerder genoemde dieren. Als klapper op de vuurpijl zagen we in het riet een stuk of 6 olifanten, netjes op een rij, poserend voor ons! Ze waren prachtig en grotesk en we kwamen wederom erg dichtbij. Ze namen zelfs nog een bad, wat we ook even op de gevoelige plaat hebben vastgelegd!
Die arts uit het Queens hospital had ons ondertussen dus al uitgelachen dat we toch ook op Camp Mvuu zaten, maar was wel zo aardig om ons een lift terug aan te bieden! Het eerste stuk op de zandweg zou de auto de grond raken met zes personen, dus namen we het eerste stuk wel weer de fietstaxi. Dit keer hadden we geen keus, er stonden maar vier fietstaxi's en nadat Esmee al had geruild met de enorme duitser omdat die achterop zat bij een wel heel klein Malawiaantje, bleek toch dat deze beide chauffeurs het te zwaar hadden. Daarom hebben ze allebei op een gegeven moment het roer overgenomen en gingen ze even op de pedalen staan. Toen Esmee voorop zat bleek dat de andere fietstaxichauffeurs het niet eens meer bij konden benen en zwetend op de fiets zaten te ploeteren. Een aangename terugreis dus achterin de auto (ook knus, maar beter dan een minibus) en 's avonds in een diepe slaap gevallen.....
Intussen hebben weer twee dagen ziekenhuis achter de rug en raken we steeds beter bestand tegen alle verrassingen. Zo kijken we niet meer op van een anaesthesist die halverwege OK even wegloopt om te lunchen terwijl ze het infuus pas na een half uur geprikt had en hij de verkeerde kant opliep omdat de fles vacuum zoog, een arts-assistent die tijdens OK wegdommelt en bijna met zijn hoofd in een opengesneden vaag-ina valt, stom grijnzende arts-assistenten als ze per ongeluk een patient hebben laten doodgaan, klemmen die gewoon op de billen en aan-us van de patient worden vastgeklikt, gaten in steriele doeken en het steriele plafond van OK, dat steriel nooit steriel is, etc...
We hopen een dezer dagen wat foto's van de afgelopen weekends te kunnen verkleinen om jullie de fantastische beelden niet te hoeven onthouden. Helaas zullen jullie ons filmpje van een ware waterballetdans moeten ontberen, dat kan het internet hier gewoon echt niet aan. Het resultaat na een keer oefenen was allebei een bult op ons hoofd omdat we onder water tegen elkaar aankwamen. Niet zo gek he, als je tegenlijk een koprol achterover wil doen terwijl je tegenover elkaar begint. DOH! Op Lidewij's tong zit nog steeds een blaar waar hij klem kwam tussen haar tanden.
Nou, we gaan nu rennen om voor het donker thuis te zijn!!!
Liefs en kus, de mzungu's 4life a.k.a. the weird Dutchies!
(punt) te gaan. Uiteindelijk was ineens iedereen aan de schijterij (behalve wij) en dus vertrokken we op zaterdag (nog maar) met zn vieren. Lidewij, Esmee en twee Duitsers: Holger und Martin jawohl. Rond uurtje of half 7 's ochtends zijn we naar ons eerste vervoermiddel gelopen, opnieuw een minibus! We love the minibus. Dat werd dus weer een knus en hobbelig ritje richting Ulongwe. Helaas bedachten de chauffeurs van de minibus dat ze toch maar niet gingen doorrijden naar Ulongwe en werden we zonder pardon overgeplaatst in een andere auto. Of nouja, achterin de bak van een pick-up truck. Echt zoals je dus ziet op van die beelden uit Afrika, allemaal mensen gewoon achterin zo'n bak, staan, zitten, maakt niet uit als het maar past. Wij zijn maar gaan zitten want we hadden geen zin dat we bij een hobbel de berm in gesmeten zouden worden. Lidewij had op een gegeven moment een blote eelterige, zanderige voet van een vrouw zonder tanden op haar poezelige huidje, blootgesteld aan alle invloeden aangezien ook zij mooie Nike Air Jerusalem aanhad. Dit kietelde enorm en Lidewij werd helemaal gek, maar helaas duurde het een tijd voor haar voet eindelijk bevrijd werd uit deze benarde positie. Uiteindelijk hebben we daarmee wel Ulongwe gehaald, waar we weer konden overstappen op ons volgende vervoermiddel. De fietstaxi! Je moet dit zien als een fiets, met een rekje achterop waar iets van een kussen op bevestigd is. Superleuk ritje over zandweggetjes door de middle of nowhere. Tot we bij het eerste dorpje aankwamen.. .zodra een kindje (of volwassene) je zag aankomen werd er geschreeuwd: 'mzungu! hello! hello! hello!', waarop alle kinderen uit het dorp naar de weg kwamen rennen om te zwaaien, hello te roepen en af en toe een high five te geven als ze het durfden. Was wel beetje tegenstrijdig gevoel, want aan de ene kant voelt het stom om terug te zwaaien enzo, lijkt net of je de koningin bent terwijl je gewoon maar een mzungu bent. Aan de andere kant is het ook arrogant om niet terug te zwaaien dus toch maar vrolijk terug geroepen en gezwaaid. Na drie kwartier tot een uur op de fiets kwamen we bij ons allerlaatste vervoermiddel: een bootje over de Shire rivier naar de lodge. Eerst wilde we gaan kamperen, maar uiteindelijk maakte het qua geld niet zoveel uit dus hadden we toch maar voor de lodge inclusief 3 maaltijden en 2 safaris gekozen. We zeiden dus ook tegen de man in de boot dat we naar de lodge moesten. In de boot zat ook nog een ouder echtpaar waarvan de man ook in het Queens hospital werkte en die Holger kende. Zij stonden al verbaasd dat wij als studenten naar de lodge gingen en zij naar Camp Mvuu. Wij afgezet bij de lodge, supermooi, tropisch, we kregen meteen een welkomstdrankje. en zagen van afstand al onze eerste krokodil en baviaan. Tot ze er ineens achterkwamen dat er iets niet klopte en ons uit kwamen leggen dat er een 'mistake' was gemaakt... We moesten toch naar Camp Mvuu! We waren al bang dat we nu zonder tent zaten, maar het bleek dat je daar hele relaxte soort chalets had, direct aan de rivier, midden in de natuur, met gaas i.p.v. ramen en dus directe toegang tot de roep van een nijlpaard tijdens de nacht. Na de lunch hebben we ons nog even charmant in het zwembad geworpen en zijn toen om 4 uur met de jeep op safari gegaan. Het was supermooi: buffels, apen, bavianen, verschillende antilopes, nijlpaarden, wilde zwijnen, nog snel in het donker een olifant, verschillende mooie vogels, een gemiste zonsondergang bij de rivier omdat een van die Duitse arslogen een bepaalde vogel maar niet spotte en ons zo vertraging bezorgde, een fantastische sterrenhemel met uitleg waar het zuiden is e.d., een break met een biertje op de oever naast de antilopen en zwijnen, om stil van te worden... :)Na het diner hebben we nog even voor onze hut gezeten, iets te dicht bij de rivier want we schrokken ineens op van een wild zwijn. Hij kwam ons iets te dichtbij dus zijn we maar weer echt op ons terras gaan zitten. De nacht was vol heerlijke dierengeluiden, hippo's en zelfs het getrompetter van een olifant kon je horen en toen we dachten zonsopgang te gaan zien zagen we een hele dikke hippo langs onze hut lopen, echt te mooi! Die ochtend deden we een bootsafari, wat wederom prachtig was. We konden erg dicht bij de krokodillen en hippo's komen en zagen op de oever weer veel mooie al eerder genoemde dieren. Als klapper op de vuurpijl zagen we in het riet een stuk of 6 olifanten, netjes op een rij, poserend voor ons! Ze waren prachtig en grotesk en we kwamen wederom erg dichtbij. Ze namen zelfs nog een bad, wat we ook even op de gevoelige plaat hebben vastgelegd!
Die arts uit het Queens hospital had ons ondertussen dus al uitgelachen dat we toch ook op Camp Mvuu zaten, maar was wel zo aardig om ons een lift terug aan te bieden! Het eerste stuk op de zandweg zou de auto de grond raken met zes personen, dus namen we het eerste stuk wel weer de fietstaxi. Dit keer hadden we geen keus, er stonden maar vier fietstaxi's en nadat Esmee al had geruild met de enorme duitser omdat die achterop zat bij een wel heel klein Malawiaantje, bleek toch dat deze beide chauffeurs het te zwaar hadden. Daarom hebben ze allebei op een gegeven moment het roer overgenomen en gingen ze even op de pedalen staan. Toen Esmee voorop zat bleek dat de andere fietstaxichauffeurs het niet eens meer bij konden benen en zwetend op de fiets zaten te ploeteren. Een aangename terugreis dus achterin de auto (ook knus, maar beter dan een minibus) en 's avonds in een diepe slaap gevallen.....
Intussen hebben weer twee dagen ziekenhuis achter de rug en raken we steeds beter bestand tegen alle verrassingen. Zo kijken we niet meer op van een anaesthesist die halverwege OK even wegloopt om te lunchen terwijl ze het infuus pas na een half uur geprikt had en hij de verkeerde kant opliep omdat de fles vacuum zoog, een arts-assistent die tijdens OK wegdommelt en bijna met zijn hoofd in een opengesneden vaag-ina valt, stom grijnzende arts-assistenten als ze per ongeluk een patient hebben laten doodgaan, klemmen die gewoon op de billen en aan-us van de patient worden vastgeklikt, gaten in steriele doeken en het steriele plafond van OK, dat steriel nooit steriel is, etc...
We hopen een dezer dagen wat foto's van de afgelopen weekends te kunnen verkleinen om jullie de fantastische beelden niet te hoeven onthouden. Helaas zullen jullie ons filmpje van een ware waterballetdans moeten ontberen, dat kan het internet hier gewoon echt niet aan. Het resultaat na een keer oefenen was allebei een bult op ons hoofd omdat we onder water tegen elkaar aankwamen. Niet zo gek he, als je tegenlijk een koprol achterover wil doen terwijl je tegenover elkaar begint. DOH! Op Lidewij's tong zit nog steeds een blaar waar hij klem kwam tussen haar tanden.
Nou, we gaan nu rennen om voor het donker thuis te zijn!!!
Liefs en kus, de mzungu's 4life a.k.a. the weird Dutchies!
Yo mama
Written by: Esmée on Thursday, September 6, 2007 @ 15:32 | comments (3)
Hier alweer heel snel een nieuwe episode, want we hebben nog niet verteld over ons verpletterende weekend in Zomba (zing dit op de melodie van Bomba van King Africa). Oooh..en natuurlijk over ons uitgaansavontuur in de blauwe olifant!
Vrijdagavond zijn we dus 'die hard' wezen stappen in wereldstad Blantyre. De Blue Elephant was the place to be. Er was bijna alleen maar ziekenhuispersoneel (ruim 10 %was 'mzungu' = blank) en twee verdwaalde Zimbabwanen. Van een van de Zimbabwanen hebben we een 'get out of jail for free card' gekregen (zoals in monopoly). Hierop stond een nummer van een vriend van hem die we moesten bellen als we in de gevangenis zouden belanden en we wilden er gratis weer uit. We hebben inmiddels dus al dates in Kenia, Mozambique en Zimbabwe.
Intermezzo 1: nu we het toch over dates hebben. DEET is maar gevaarlijk spul. Lidewij was zoals elke avond enthousiast zichzelf met DEET aan het insmeren en er viel een druppel op haar shirtje. Toen we na 5 min. weer keken, was er geen druppel meer, maar ook geen stof meer op die plek. Heerlijk spul dus om dat elke dag op je tere huidje te smeren.
Terug naar het weekend. Zaterdagochtend gingen we ondanks het uitgaan keivroeg uit bed (we versliepen ons). En dus zaten we rond 12 uur in een minibus (carosserie op wielen) voor onze eerste hellerit. Ten eerste is een minibusje die vol zit, nooit vol. Ten tweede is een raam niet altijd van glas, maar van plakband. Ten derde halen ze vaak andere minibusjes in vlak voor een heuvel. Ten vierde zitten er overal gaten in de weg, die ongeacht tegenliggers wel ontweken worden. Ten vijfde zat er bij ons een vrouw, met een jongetje op schoot, met een kip op schoot. Die af en toe een beetje kakelde. Ten zesde zat er ondanks een hevig schommelende en stuiterende minibus een vrouw naast ons rustig borstvoeding te geven. Uiteindelijk kwamen we rond 3 uur levend aan in Zomba. Het was te laat om nog het plateau op te gaan (berg), dus hebben we maar accomodatie geregeld in een 'uncheerful motel' (aldus de Bradt guide). We zijn wel nog even naar de botanische tuinen daar geweest maar helaas was het door het jaargetijde op het moment een beetje een dorre boel. Toen we terugliepen hoorde Esmee wat geruis achter zich, toen ze zich omdraaide zag ze de eerste aap! Met haar hysterische vreugdekreet en geschreeuw (aap! aap! aap!) heeft ze die alleen mooi verjaagd voordat Lidewij een goed beeld kon vormen. Gelukkig is dat de volgende dag helemaal goed gekomen... cliff hanger
Intermezzo 2: onze slogan om heelhuids door het verkeer te komen in Blantyre is bij elke oversteekpoging het volgende in acht te nemen: Rechts, links en ren!
Volgende ochtend vroeg met de taxi de berg op. Ondanks dat Malawianen niet goed articuleren, moeten wij er wel op letten. Esmee stelde namelijk heel leuk voor aan een taxichauffeur: Can you bring us to the Zomba plateau for a thousand kwacha? Dit werd als volgt geinterpreteerd: Can you bring us to the Zomba plateau fourthousand kwacha? Later realiseerden we dus dat ze daarom waarschijnlijk meteen naar de auto renden om ons van dienst te kunnen zijn. Gelukkig kwamen we na 2 min. al achter het misverstand en hebben we uiteindelijk 1600 kwacha betaald. Op de berg werden we van alle kanten bestormd door locals die onze gids wilden zijn, maar koppig als we zijn wilden we natuurlijk zelf proberen om alle sight seeing points van het Zomba plateau te vinden. Toen we na 50 meter al verkeerd liepen hebben we toch maar een gids genomen, een student van 20 die voor 500 kwacha ons wel even wilden rondleiden. 500 kwacha is niet veel, maar ja, wij zijn ook gewoon leuk om rond te leiden.
Hele leuke gids, want we gingen alleen maar over kleine paadjes door de jungle. Bij alle watervalletjes trok hij zn schoenen uit en waadde door het water om ons over de rotsen heen te helpen om vette foto's te maken bij de waterval. Op de terugweg zagen we nog een aantal rieten hutjes in de bush bush staan. Onze gids had door dat we er vol bewondering naar zaten te kijken, dus hij nam ons er mee naar toe om er even rond te kijken. In de hutjes zaten een aantal mannen die daar nu woonden om hout te kappen. Ze waren helemaal enthousiast dat we er waren. We mochten overal binnen kijken, foto's maken (het liefst met hun er ook op) en van hun net in een rokend hutje versgemaakte nsima proeven. Vervolgens zei een van de mannen nog: now we want to play with you!
Intermezzo 3: Malawianen houden er een apart soort Engels op na. Sowieso praten ze binnensmonds en worden bij sommige woorden de klemtonen anders gelegd. Een ander groot verschil is echter ook de R en de L. Deze willen ze nog wel eens omdraaien en dan vooral de L ipv de R. Verwallend.
Ze bedoelden dus dat ze met ons wilden bidden, want Malawi blijft een religieus land. Dus op de knietjes in het stof.
Op de terugweg weer een kamikazeminibusje gepakt.
Intermezzo 4: We hebben een puntje van onze plannen voor de site weten te volbrengen. Een foto van een platgeslagen malariamug. Op een of andere manier willen deze musquito's graag ONDER de klamboe van Esmee zitten.
Nu nog even over de titel van onze blog. Voor alle kinderen hier ben je 'mama' (yo mama I'm hungry) en voor alle anderen ben je 'sistah'. Warme mensen hier.
Voor we het vergeten, we zijn inmiddels bijna een week co-assistent. Het is even wennen. We hebben gewoon elke dag overdracht en visite (ward round), alleen vallen we bij iedereen gewoon binnen, word er geen gedag gezegd tegen de patient, dekens worden er afgetrokken om te kunnen onderzoeken (waarbij er niks uitgelegd wordt aan de patient), de mensen liggen op versleten matrassen met bloedspetters er nog op, tevens op de muur. Meestal hangen de gordijntjes bij het bed van de patient gewoon open (het scheelt dat je ze dus zelf niet open hoeft te doen, want dat is best ranzig). Wel al veel gezien. Vacuumextracties, forceps bevallingen, cervixcarcinoom stadium IVa (voor de kenners, dit zie je dus niet in NL) en gewoon bloederige bevallingen. Bij de eerste bevalling die we zagen floepte het kind er zo hard uit na een episiotomie (inknippen), dat het bijna op de grond glibberde. Het wordt nu een beetje een lang verhaal, dus we houden er mee op. Foto's van dit avontuur hopen we binnenkort weer te kunnen versturen..!
kusje!
(zing dit op de melodie van Bomba van King Africa). Oooh..en natuurlijk over ons uitgaansavontuur in de blauwe olifant! Vrijdagavond zijn we dus 'die hard' wezen stappen in wereldstad Blantyre. De Blue Elephant was the place to be. Er was bijna alleen maar ziekenhuispersoneel (ruim 10 %was 'mzungu' = blank) en twee verdwaalde Zimbabwanen. Van een van de Zimbabwanen hebben we een 'get out of jail for free card' gekregen (zoals in monopoly). Hierop stond een nummer van een vriend van hem die we moesten bellen als we in de gevangenis zouden belanden en we wilden er gratis weer uit. We hebben inmiddels dus al dates in Kenia, Mozambique en Zimbabwe.
Intermezzo 1: nu we het toch over dates hebben. DEET is maar gevaarlijk spul. Lidewij was zoals elke avond enthousiast zichzelf met DEET aan het insmeren en er viel een druppel op haar shirtje. Toen we na 5 min. weer keken, was er geen druppel meer, maar ook geen stof meer op die plek. Heerlijk spul dus om dat elke dag op je tere huidje te smeren.
Terug naar het weekend. Zaterdagochtend gingen we ondanks het uitgaan keivroeg uit bed (we versliepen ons). En dus zaten we rond 12 uur in een minibus (carosserie op wielen) voor onze eerste hellerit. Ten eerste is een minibusje die vol zit, nooit vol. Ten tweede is een raam niet altijd van glas, maar van plakband. Ten derde halen ze vaak andere minibusjes in vlak voor een heuvel. Ten vierde zitten er overal gaten in de weg, die ongeacht tegenliggers wel ontweken worden. Ten vijfde zat er bij ons een vrouw, met een jongetje op schoot, met een kip op schoot. Die af en toe een beetje kakelde. Ten zesde zat er ondanks een hevig schommelende en stuiterende minibus een vrouw naast ons rustig borstvoeding te geven. Uiteindelijk kwamen we rond 3 uur levend aan in Zomba. Het was te laat om nog het plateau op te gaan (berg), dus hebben we maar accomodatie geregeld in een 'uncheerful motel' (aldus de Bradt guide). We zijn wel nog even naar de botanische tuinen daar geweest maar helaas was het door het jaargetijde op het moment een beetje een dorre boel. Toen we terugliepen hoorde Esmee wat geruis achter zich, toen ze zich omdraaide zag ze de eerste aap! Met haar hysterische vreugdekreet en geschreeuw (aap! aap! aap!) heeft ze die alleen mooi verjaagd voordat Lidewij een goed beeld kon vormen. Gelukkig is dat de volgende dag helemaal goed gekomen... cliff hanger
Intermezzo 2: onze slogan om heelhuids door het verkeer te komen in Blantyre is bij elke oversteekpoging het volgende in acht te nemen: Rechts, links en ren!
Volgende ochtend vroeg met de taxi de berg op. Ondanks dat Malawianen niet goed articuleren, moeten wij er wel op letten. Esmee stelde namelijk heel leuk voor aan een taxichauffeur: Can you bring us to the Zomba plateau for a thousand kwacha? Dit werd als volgt geinterpreteerd: Can you bring us to the Zomba plateau fourthousand kwacha? Later realiseerden we dus dat ze daarom waarschijnlijk meteen naar de auto renden om ons van dienst te kunnen zijn. Gelukkig kwamen we na 2 min. al achter het misverstand en hebben we uiteindelijk 1600 kwacha betaald. Op de berg werden we van alle kanten bestormd door locals die onze gids wilden zijn, maar koppig als we zijn wilden we natuurlijk zelf proberen om alle sight seeing points van het Zomba plateau te vinden. Toen we na 50 meter al verkeerd liepen hebben we toch maar een gids genomen, een student van 20 die voor 500 kwacha ons wel even wilden rondleiden. 500 kwacha is niet veel, maar ja, wij zijn ook gewoon leuk om rond te leiden.
Hele leuke gids, want we gingen alleen maar over kleine paadjes door de jungle. Bij alle watervalletjes trok hij zn schoenen uit en waadde door het water om ons over de rotsen heen te helpen om vette foto's te maken bij de waterval. Op de terugweg zagen we nog een aantal rieten hutjes in de bush bush staan. Onze gids had door dat we er vol bewondering naar zaten te kijken, dus hij nam ons er mee naar toe om er even rond te kijken. In de hutjes zaten een aantal mannen die daar nu woonden om hout te kappen. Ze waren helemaal enthousiast dat we er waren. We mochten overal binnen kijken, foto's maken (het liefst met hun er ook op) en van hun net in een rokend hutje versgemaakte nsima proeven. Vervolgens zei een van de mannen nog: now we want to play with you!
Intermezzo 3: Malawianen houden er een apart soort Engels op na. Sowieso praten ze binnensmonds en worden bij sommige woorden de klemtonen anders gelegd. Een ander groot verschil is echter ook de R en de L. Deze willen ze nog wel eens omdraaien en dan vooral de L ipv de R. Verwallend.
Ze bedoelden dus dat ze met ons wilden bidden, want Malawi blijft een religieus land. Dus op de knietjes in het stof.
Op de terugweg weer een kamikazeminibusje gepakt.
Intermezzo 4: We hebben een puntje van onze plannen voor de site weten te volbrengen. Een foto van een platgeslagen malariamug. Op een of andere manier willen deze musquito's graag ONDER de klamboe van Esmee zitten.
Nu nog even over de titel van onze blog. Voor alle kinderen hier ben je 'mama' (yo mama I'm hungry) en voor alle anderen ben je 'sistah'. Warme mensen hier.
Voor we het vergeten, we zijn inmiddels bijna een week co-assistent. Het is even wennen. We hebben gewoon elke dag overdracht en visite (ward round), alleen vallen we bij iedereen gewoon binnen, word er geen gedag gezegd tegen de patient, dekens worden er afgetrokken om te kunnen onderzoeken (waarbij er niks uitgelegd wordt aan de patient), de mensen liggen op versleten matrassen met bloedspetters er nog op, tevens op de muur. Meestal hangen de gordijntjes bij het bed van de patient gewoon open (het scheelt dat je ze dus zelf niet open hoeft te doen, want dat is best ranzig). Wel al veel gezien. Vacuumextracties, forceps bevallingen, cervixcarcinoom stadium IVa (voor de kenners, dit zie je dus niet in NL) en gewoon bloederige bevallingen. Bij de eerste bevalling die we zagen floepte het kind er zo hard uit na een episiotomie (inknippen), dat het bijna op de grond glibberde. Het wordt nu een beetje een lang verhaal, dus we houden er mee op. Foto's van dit avontuur hopen we binnenkort weer te kunnen versturen..!
kusje!
De markt van Blantyre
Written by: Lidewij on Tuesday, September 4, 2007 @ 20:55 | comments (2)
Sinds ons vorige bezoek aan een E-cafe hebben we ons op de markt van Blantyre gewaagd. Aan de rand twijfelden we nog even omdat we geen enkele andere buitenlander zagen, maar toen stortten we ons vol overgave in het tumult... Het was een wirwar van kraampjes, mensen, eten (lees ingewanden op een bakplaat), busjes, zand, vuil, mensen, zand, schoenen, electronica, mensen, vuil, kinderen, tumult, mensen en zand. Na wat rondvragen en tussen verschillende niveaus aan kraampjes doorklauteren bereikten we het gedeelte met verse groenten. Alhier werd het tumult nog rumoeriger en wilde iedereen ons plastic tasjes verkopen, liefst met inhoud. Voordeel was dat hier minder kakkerlakken te bekennen waren dan op de tomaten in de supermarkt. We hebben onszelf voorzien van spotgoedkope aardappelen (boer koen kan daar niet tegenop <voor Lith-kenners, red.>) en bij de eerste de beste mazzelpik een tasje gekocht en er twee keer voor betaald omdat we wegliepen zonder onze aardappels en hij ze achter ons aan kwam brengen. Toen hebben we nog wat uien en sperziebonen gekocht voor samen ongeveer 50 cent. We hebben ons uiteindelijk weer weten te bevrijden uit de massa mensen, vuil, zand, eten, mensen, etc...
We moeten wel eerlijk vermelden dat wij dit hele avontuur hebben weten doorstaan op een goed gevulde maag; wij hebben onze eerste nsima (maispap, het is eerder pudding) gegeten! Mensen aan de tafel naast ons wisten ons te vertellen dat je het met je handen moet kneden en vervolgens onbeheerst door de saus moet halen en vol passie in je mond moet proppen, zodat je eindigt met allemaal drab en klonten aan je handen. Gelukkig stond er een bakje met (bilharzia-)water bij.
Op de landkaart hier naast de tekst staan meerdere rode punten, als je hierop klikt krijg je foto's die daar zijn gemaakt. Ze komen er als het goed is binnenkort op, m.n. bij Blantyre zal veel staan. In de tekst staat soms iets in het oranje, klik erop en je gaat naar de locatie of de locatiemarkering wordt blauw. Zo kun je dus zien waar het verhaal zich afspeelt en krijg je de bijbehorende foto's te zien.
Goed, vanavond gaan we het uitgaansleven in Blantyre exploreren, because there's always more to explore!!!
Liefs en kus!
gewaagd. Aan de rand twijfelden we nog even omdat we geen enkele andere buitenlander zagen, maar toen stortten we ons vol overgave in het tumult... Het was een wirwar van kraampjes, mensen, eten (lees ingewanden op een bakplaat), busjes, zand, vuil, mensen, zand, schoenen, electronica, mensen, vuil, kinderen, tumult, mensen en zand. Na wat rondvragen en tussen verschillende niveaus aan kraampjes doorklauteren bereikten we het gedeelte met verse groenten. Alhier werd het tumult nog rumoeriger en wilde iedereen ons plastic tasjes verkopen, liefst met inhoud. Voordeel was dat hier minder kakkerlakken te bekennen waren dan op de tomaten in de supermarkt. We hebben onszelf voorzien van spotgoedkope aardappelen (boer koen kan daar niet tegenop <voor Lith-kenners, red.>) en bij de eerste de beste mazzelpik een tasje gekocht en er twee keer voor betaald omdat we wegliepen zonder onze aardappels en hij ze achter ons aan kwam brengen. Toen hebben we nog wat uien en sperziebonen gekocht voor samen ongeveer 50 cent. We hebben ons uiteindelijk weer weten te bevrijden uit de massa mensen, vuil, zand, eten, mensen, etc...We moeten wel eerlijk vermelden dat wij dit hele avontuur hebben weten doorstaan op een goed gevulde maag; wij hebben onze eerste nsima (maispap, het is eerder pudding) gegeten! Mensen aan de tafel naast ons wisten ons te vertellen dat je het met je handen moet kneden en vervolgens onbeheerst door de saus moet halen en vol passie in je mond moet proppen, zodat je eindigt met allemaal drab en klonten aan je handen. Gelukkig stond er een bakje met (bilharzia-)water bij.
Op de landkaart hier naast de tekst staan meerdere rode punten, als je hierop klikt krijg je foto's die daar zijn gemaakt. Ze komen er als het goed is binnenkort op, m.n. bij Blantyre zal veel staan. In de tekst staat soms iets in het oranje, klik erop en je gaat naar de locatie of de locatiemarkering wordt blauw. Zo kun je dus zien waar het verhaal zich afspeelt en krijg je de bijbehorende foto's te zien.
Goed, vanavond gaan we het uitgaansleven in Blantyre
exploreren, because there's always more to explore!!! Liefs en kus!